Biblia Warszawska
Księga: Przypowieści Salomona 16:9
16:1

Rzeczą człowieka są rozważania serca, lecz od Pana pochodzi odpowiedź języka.
16:2

Wszystkie drogi człowieka wydają mu się czyste, lecz Pan bada duchy.
16:3

Powierz Panu swoje sprawy, a wtedy ziszczą się twoje zamysły.
16:4

Pan wszystko uczynił dla swoich celów, nawet bezbożnego na dzień sądu.
16:5

Każdy pyszałek jest ohydą dla Pana; z pewnością nie ujdzie on pomsty.
16:6

Miłość i wierność oczyszczają od winy, a dzięki bojaźni Pana stronimy od złego.
16:7

Gdy drogi człowieka podobają się Panu, wtedy godzi on z nim nawet jego nieprzyjaciół.
16:8

Lepiej mieć mało, lecz nabyte sprawiedliwie, niż obfitość nabytą niesprawiedliwie.
16:9

Serce człowieka obmyśla jego drogę, lecz Pan kieruje jego krokami.
16:10

Wyrok Boży jest na wargach króla; gdy sprawuje sąd, jego usta się nie mylą.
16:11

Prawidłowa waga i szale wagi należą do Pana, wszystkie odważniki w worku są jego dziełem.
16:12

Zbrodnicze działanie jest ohydą dla królów, gdyż na sprawiedliwości opiera się tron.
16:13

Sprawiedliwe wargi podobają się królowi, kocha on tego, kto mówi szczerze.
16:14

Gniew króla to zwiastun śmierci, lecz mądry mąż może go ubłagać.
16:15

W jaśniejącej twarzy króla jest życie, a jego łaska jest jak obłok z deszczem wiosennym.
16:16

Więcej warte jest nabycie mądrości niż złota, a cenniejsze jest nabycie rozumu niż srebra.
16:17

Droga prawych to unikanie złego. Kto pilnuje swojej drogi, zachowuje życie.
16:18

Pycha chodzi przed upadkiem, a wyniosłość ducha przed ruiną.
16:19

Lepiej być pokornym z ubogimi, niż dzielić łupy z pyszałkami.
16:20

Kto zważa na słowo, znajduje szczęście, a kto ufa Panu, jest szczęśliwy.
16:21

Kto ma mądre serce, ten zwie się rozumnym, a słodycz mowy pomnaża zdolność przekonywania.
16:22

Kto ma rozum, ten ma źródło życia, lecz głupota jest karą dla głupców.
16:23

Serce mędrca udziela mądrości jego ustom i pomnaża jego zdolność przekonywania.
16:24

Miłe słowa są jak plaster miodu, słodyczą dla duszy i lekarstwem dla ciała.
16:25

Niejedna droga zda się człowiekowi prosta, lecz w końcu prowadzi do śmierci.
16:26

Głód robotnika pomaga mu przy pracy, bo jego usta go pobudzają.
16:27

Nicpoń kopie doły zguby, a jego mowa jest jak ogień płonący.
16:28

Człowiek przewrotny wywołuje zwadę, a oszczerca skłóca ze sobą przyjaciół.
16:29

Człowiek gwałtowny zwodzi swojego bliźniego i wprowadza go na niedobrą drogę.
16:30

Kto przymruża oczy, ma przewrotne myśli, a kto zaciska wargi, ten już zło popełnił.
16:31

Wspaniałą koroną jest siwizna, dochodzi się do niej na drodze sprawiedliwości.
16:32

Więcej wart jest cierpliwy niż bohater, a ten, kto opanowuje siebie samego, więcej znaczy niż zdobywca miasta.
16:33

Losem potrząsa się w zanadrzu, lecz jego rozstrzygnięcie zależy od Pana.