Nawigacja

Biblia Warszawska
Księga Psalmów 90:9

Wieczny Bóg ostoją znikomego człowieka

¹Modlitwa Mojżesza, męża Bożego. Panie, Tyś był ostoją naszą Z pokolenia w pokolenie. ²Zanim góry powstały, Zanim stworzyłeś ziemię i świat, Od wieków na wieki Tyś jest, o Boże! ³Ty znowu człowieka w proch obracasz I mówisz: Wracajcie, synowie ludzcy! ⁴Albowiem tysiąc lat w oczach twoich Jest jak dzień wczorajszy, który przeminął, I jak straż nocna. ⁵Wartko porywasz ich, są jak sen poranny, Jak trawa, która znika: ⁶Rano kwitnie i rośnie, Pod wieczór więdnie i usycha. ⁷Tak i my giniemy od gniewu twego, A srogością twoją jesteśmy przerażeni. ⁸Położyłeś winy nasze przed sobą, Tajne grzechy nasze w świetle oblicza swego. ⁹Wszystkie dni nasze znikają z powodu gniewu twego. Lata nasze giną jak westchnienie. ¹⁰Życie nasze trwa lat siedemdziesiąt, A gdy sił stanie, lat osiemdziesiąt; A to, co się ich chlubą wydaje, to tylko trud i znój, Gdyż chyżo mijają, a my odlatujemy. ¹¹Któż zna moc gniewu twego? Kto boi się ciebie w uniesieniu twoim? ¹²Naucz nas liczyć dni nasze, Abyśmy posiedli mądre serce! ¹³Zwróć się ku nam, Panie, jak długo jeszcze, Zmiłuj się nad sługami swymi! ¹⁴Nasyć nas o świcie łaską swoją, Abyśmy się weselili i radowali przez wszystkie dni nasze! ¹⁵Rozwesel nas w zamian za dni, gdyś nas utrapił, Za lata, w których oglądaliśmy niedolę! ¹⁶Niech się ukaże sługom twoim dzieło twoje, A majestat twój synom ich! ¹⁷Niech spocznie na nas łaska Pana, Boga naszego, A dzieło rąk naszych utwierdzaj wśród nas! Tak, utwierdź dzieło rąk naszych!