Nowa Biblia Gdańska
Księga: Przypowieści spisane przez Salomona 14:1
14:1

Mądrość kobiet buduje ich dom, lecz głupota burzy go swoimi rękami.
14:2

Kto obawia się WIEKUISTEGO - chodzi w swojej prostocie; lecz lekceważy Go ten, kto chodzi krzywymi drogami.
14:3

W ustach głupca jest rózga pychy; wargi mędrców ich ochraniają.
14:4

Gdzie nie ma bydła – tam pusty żłób; jednak obfitość plonów pochodzi z siły byka.
14:5

Wiarygodny świadek nie kłamie, a fałszywy świadek rozgłasza łgarstwa.
14:6

Szyderca daremnie szuka mądrości; jednak dla rozumnego poznanie jest możliwe.
14:7

Trzymaj się z dala od głupiego człowieka, bowiem nie zauważysz tam niczego, co by pochodziło z rozsądnych ust.
14:8

Mądrością roztropnego jest zrozumienie swojej drogi, zaś obłuda jest niedorzecznością głupców.
14:9

Wśród głupców panuje występek, a pośród prawych łagodność.
14:10

Tylko samo serce zna swoją własną gorycz, lecz także w jego radości obcy nie może brać udziału.
14:11

Dom niegodziwych ulegnie zagładzie, a namiot prawych zakwitnie.
14:12

Niejedna droga wydaje się człowiekowi prostą, jednak jej koniec prowadzi do śmierci.
14:13

Nawet w śmiechu może zaboleć serce, a końcem radości bywa zgryzota.
14:14

Nasyci się ze swych dróg ten, kto jest przewrotnego serca; lecz zacny człowiek się przed nim chroni.
14:15

Prostoduszny wierzy każdemu słowu; a roztropny zastanawia się nad każdym swoim krokiem.
14:16

Mądry się obawia i stroni od złego; a głupi się unosi i czuje się bezpiecznym.
14:17

Porywczy dopuszcza się niedorzeczności, ale podstępny człowiek jest znienawidzony.
14:18

Kpiący przyswajają sobie głupotę, a rozumni uwieńczają się wiedzą.
14:19

Źli muszą się ukorzyć przed cennymi, niegodziwi u bram sprawiedliwych.
14:20

Biedny bywa znienawidzony nawet przez swego najbliższego, a przyjaciół możnego jest wielu.
14:21

Kto pomiata swoim bliźnim – grzeszy; a szczęśliwy jest ten, co się lituje nad ubogimi.
14:22

Zaprawdę, przyjdzie się tułać tym, co knują zło; ale miłości i wierności doświadczą ci, którzy myślą o słusznym.
14:23

Po każdym trudzie przyjdzie pożytek, lecz puste słowa prowadzą tylko do niedostatku.
14:24

Koroną mądrych jest ich bogactwo, a głupota głupich pozostaje głupotą.
14:25

Prawdomówny świadek ratuje życie; lecz kto wygłasza kłamstwa – szerzy szalbierstwo.
14:26

W bojaźni WIEKUISTEGO spoczywa silna ufność; będzie jeszcze obroną jego dzieci.
14:27

Bojaźń WIEKUISTEGO jest źródłem życia; pozwala uniknąć sideł śmierci.
14:28

Wspaniałość króla opiera się na wielkości ludu; nicość narodu jest ruiną władcy.
14:29

Pobłażliwy jest bogaty w zastanowienie; a popędliwy wysoko podnosi głupstwo.
14:30

Życiem dla ciała jest spokojne serce, a namiętność zgnilizną w kościach.
14:31

Kto uciemięża biednego – bluźni jego Stwórcy; zaś czci Go ten, co się lituje nad ubogimi.
14:32

Przez swą złość bywa strącony niegodziwy; lecz sprawiedliwy ufa jeszcze przy swojej śmierci.
14:33

W sercu rozumnego spoczywa mądrość; ale poznać, co w sercu głupich.
14:34

Sprawiedliwość wywyższa naród, a hańbą ludów jest grzech.
14:35

Roztropny sługa znajduje przychylność króla, lecz jego oburzenia doświadczy ten, który przynosi wstyd
[1].