Biblia Gdańska (1632)
Księga: Psalmów 102:2
102:1

Modlitwa utrapionego, gdy będąc w ucisku, przed Panem wylewa żądość swoję.
102:2

Panie! wysłuchaj modlitwę moję, a wołanie moje niechaj przyjdzie do ciebie.
102:3

Nie ukrywaj oblicza twego przedemną; w dzień ucisku mego nakłoń ku mnie ucha twego; w dzień którego cię wzywam, prędko mię wysłuchaj.
102:4

Albowiem niszczeją jako dym dni moje, a kości moje jako ognisko wypalone są.
102:5

Porażone jest jako trawa, i uwiędło serce moje, tak, żem zapomniał jeść chleba swego.
102:6

Od głosu wzdychania mego przylgnęły kości moje do ciała mego.
102:7

Stałem się podobnym pelikanowi na puszczy; jestem jako puhacz na pustyniach.
102:8

Czuję, a jestem jako wróbel samotny na dachu.
102:9

Przez cały dzień urągają mi nieprzyjaciele moi, a naśmiewcy moi przeklinają mię.
102:10

Bo jadam popiół jako chleb, a napój mój mięszam ze łzami,
102:11

Dla rozgniewania twego, i dla zapalczywości gniewu twego; albowiem podniósłszy mię porzuciłeś mię.
102:12

Dni moje są jako cień nachylony, a jam jako trawa uwiądł;
102:13

Ale ty, Panie! trwasz na wieki, a pamiątka twoja od narodu do narodu.
102:14

Ty powstawszy zmiłujesz się nad Syonem; boć czas, żebyś się zlitował nad nim, gdyż przyszedł czas naznaczony.
102:15

Albowiem upodobały się sługom twoim kamienie jego, i nad prochem jego zmiłują się;
102:16

Aby się bali poganie imienia Pańskiego, a wszyscy królowie ziemscy chwały twojej;
102:17

Gdy pobuduje Pan Syon, i okaże się w chwale swojej;
102:18

Gdy wejrzy na modlitwę poniżonych, nie gardząc modlitwą ich.
102:19

To zapiszą dla narodu potomnego, a lud, który ma być stworzony, chwalić będzie Pana,
102:20

Że wejrzał z wysokości świątnicy swojej, że z nieba na ziemię spojrzał;
102:21

Aby wysłuchał wzdychania więźniów, i rozwiązał na śmierć skazanych;
102:22

Aby opowiadali na Syonie imię Pańskie, a chwałę jego w Jeruzalemie,
102:23

Gdy się pospołu zgromadzą narody i królestwa, aby służyły Panu.
102:24

Utrapił w drodze siłę moję, ukrócił dni moich;
102:25

Ażem rzekł; Boże mój! nie bierz mię w połowie dni moich; od narodu bowiem aż do narodu trwają lata twoje.
102:26

I pierwej niżeliś założył ziemię, i niebiosa, dzieło rąk twoich.
102:27

One pominą, ale ty zostajesz; wszystkie te rzeczy jako szata zwiotszeją, jako odzienie odmienisz je, i odmienione będą.
102:28

Ale ty tenżeś zawżdy jest, a lata twoje nigdy nie ustaną.
102:29

Synowie sług twoich, u ciebie mieszkać będą, a nasienie ich zmocni się przed tobą.