Biblia Warszawska
Księga Joba 39:7
39:1

Czy znasz porę, kiedy kozice skalne rodzą, czy pilnujesz czasu rodzenia łań?
39:2

Czy możesz zliczyć miesiące, kiedy donaszają i znasz czas ich miotu?
39:3

Przykucają, by ich młode przebić się mogły i pozbywają się swych bólów,
39:4

A gdy ich młode nabierają sił, wzrastają na otwartym polu, odchodzą i już nie wracają do nich.
39:5

Kto wypuścił wolno dzikiego osła i kto rozwiązał pęta muła,
39:6

Któremu przeznaczyłem step na dom, a słoną krainę na mieszkanie?
39:7

Kpi sobie ze zgiełku miasta i nie słyszy wrzasku poganiacza.
39:8

Przebiega góry za paszą, szukając wszelkiej zieleni.
39:9

Czy zechce ci służyć bawół albo czy przenocuje u twego żłobu?
39:10

Czy możesz powrozem przywiązać bawoła do bruzdy albo czy będzie bronował za tobą zagony?
39:11

Czy na nim polegasz, że ma dużo siły, i chcesz mu powierzyć swój trud?
39:12

Czy możesz mu zawierzyć, że zwiezie ci zbiory i sprowadzi je do twojego gumna?
39:13

Strusica radośnie bije skrzydłami, lecz czy są to skrzydła i pióra bociana?
39:14

Znosi ona na ziemi swoje jaja i wygrzewa je w piasku,
39:15

A nie pamięta o tym, że może je zgnieść nogą, a dzikie zwierzę je zdeptać.
39:16

Twardo postępuje ze swymi młodymi, jakby nie były jej; nie martwi się, że jej trud jest daremny,
39:17

Gdyż Bóg pozbawił ją mądrości i nie udzielił jej rozumu.
39:18

Gdy spłoszona unosi się wysoko, szydzi z konia i jego jeźdźca.
39:19

Czy ty dajesz koniowi siłę, odziewasz jego kark w grzywę?
39:20

Czy każesz mu podskakiwać jak szarańcza? Jego dumne rżenie sieje postrach.
39:21

Drze kopytami ziemię, dumny ze swej siły, wybiega na spotkanie zbrojnych.
39:22

Drwi z trwogi i nie lęka się, i nie ustępuje przed mieczem.
39:23

Na nim chrzęści kołczan, błyszczy oszczep i dzida.
39:24

Wśród zgiełku i hałasu pochłania przestrzeń i na głos trąby nie ustoi spokojnie.
39:25

Ilekroć zabrzmi trąba, zarży: Iha! i z daleka wyczuwa bitwę, gromki głos dowódców i okrzyk wojenny.
39:26

Czy mocą twojego rozumu wzbija się jastrząb i rozciąga swoje skrzydła ku południowi?
39:27

Czy na twój rozkaz wznosi się orzeł i ściele wysoko swoje gniazdo?
39:28

Na skale mieszka i nocuje na iglicach skalnych i stromych wierzchołkach.
39:29

Stamtąd wypatruje żeru, jego oczy patrzą daleko.
39:30

Jego pisklęta chciwie piją krew, a jest wszędzie tam, gdzie są zabici.