Biblia Tysiąclecia
Księga Psalmów 41:2
41:1

Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy.
41:2

Szczęśliwy ten, kto myśli o biednym ⟨i o nędzarzu⟩, w dniu nieszczęścia Pan go ocali.
41:3

Pan go ustrzeże, zachowa przy życiu, uczyni szczęśliwym na ziemi i nie wyda go wściekłości jego wrogów.
41:4

Pan go pokrzepi na łożu boleści: podczas choroby poprawi całe jego posłanie.
41:5

Mówię: O Panie, zmiłuj się nade mną; uzdrów mnie, bo zgrzeszyłem przeciw Tobie!
41:6

Nieprzyjaciele moi mówią o mnie złośliwie: Kiedyż on umrze i zginie jego imię?
41:7

A jeśli przychodzi któryś odwiedzić, mówi puste słowa, w sercu swym złość gromadzi, a skoro wyjdzie za drzwi, wypowiada ją.
41:8

Szepcą przeciw mnie wszyscy, co mnie nienawidzą i obmyślają moją zgubę:
41:9

Zaraza złośliwa nim zawładnęła i Już nie wstanie ten, co się położył.
41:10

Nawet mój przyjaciel, któremu ufałem i który chleb mój jadł, podniósł na mnie piętę.
41:11

Ale Ty, Panie, zmiłuj się nade mną i dźwignij mnie, abym im odpłacił.
41:12

Po tym poznam, żeś dla mnie łaskawy, że mój wróg nie odniesie nade mną triumfu.
41:13

A Ty mnie podtrzymasz dzięki mej prawości i umieścisz na wieki przed Twoim obliczem.
41:14

Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, od wieku aż po wiek! Amen, amen.