Biblia Gdańska (1881)
Księga: Przypowieści Salomonowych 20:1
20:1

Wino czyni pośmiewcę, a napój mocny zwajcę; przetoż każdy, co się w nim kocha, nie bywa mądrym.
20:2

Strach królewski jest jako, ryk lwięcia; kto go rozgniewa, grzeszy przeciwko duszy swojej.
20:3

Uczciwa rzecz każdemu, poprzestać zwady; ale głupim jest, co się w nią wdaje.
20:4

Dla zimna leniwy nie orze; przetoż żebrać będzie we żniwa, ale nic nie otrzyma.
20:5

Rada w sercu męża jest jako woda głęboka: jednak mąż rozumny naczerpnie jej.
20:6

Większa część ludzi przechwala się uczynnością swoją; ale w samej rzeczy, któż takiego znajdzie?
20:7

Sprawiedliwy chodzi w uprzejmości swojej; błogosławieni synowie jego po nim.
20:8

Król siedząc na stolicy sądowej rozgania oczyma swemi wszystko złe.
20:9

Któż rzecze: Oczyściłem serce moje? czystym jest od grzechu mego?
20:10

Dwojaki gwicht i dwojaka miara, to oboje obrzydliwością jest Panu.
20:11

Po zabawach swych poznane bywa i dziecię, jeźli czysty i prawy uczynek jego.
20:12

Ucho, które słyszy, i oko, które widzi, Pan to oboje uczynił.
20:13

Nie kochaj się w spaniu, byś snać nie zubożał, otwórz oczy swoje, a nasycisz się chlebem.
20:14

Złe to, złe to, mówi ten, co kupuje, a odszedłszy, ali się chlubi.
20:15

Wargi umiejętne są jako złoto i obfitość pereł, i kosztowne klejnoty.
20:16

Weźmij szatę tego, któryć ręczył za obcego; a od tego, który ręczył za cudzoziemkę, weźmij zastaw jego.
20:17

Smaczny jest drugiemu chleb kłamstwa; ale potem piaskiem napełnione będą usta jego.
20:18

Myśli radami utwierdzaj, a wojnę prowadź opatrznie.
20:19

Kto objawia tajemnicę, zdradliwie się obchodzi; przetoż z tymy, którzy pochlebiają wargami swemi, nie miej towarzystwa.
20:20

Kto złorzeczy ojcu swemu albo matce swojej, zgaśnie pochodnia jego w gęstych ciemnościach.
20:21

Dziedzictwu prędko z początku nabytemu naostatek błogosławić nie będą.
20:22

Nie mów: Oddam złem. Oczekuj na Pana, a wybawi cię.
20:23

Obrzydliwością Panu dwojaki gwicht, a szale fałszywe nie podobają mu się.
20:24

Od Pana bywają sprawowane drogi męża; ale człowiek jakoż zrozumie drogę jego?
20:25

Pożreć rzecz poświęconą, jest człowiekowi sidłem; a poślubiwszy co, tego zaś szukać, jakoby tego ujść.
20:26

Król mądry rozprasza niezbożnych, i przywodzi na nich pomstę.
20:27

Dusza ludzka jest pochodnią Pańską, która doświadcza wszystkich skrytości wnętrznych.
20:28

Miłosierdzie i prawda króla strzegą, a stolica jego miłosierdziem wsparta bywa.
20:29

Ozdoba młodzieńców jest siła ich, a sędziwość poczciwością starców.
20:30

Złemu są lekarstwem siności ran, i razy przenikające do wnętrzności żywota jego.