Nawigacja

Nowa Biblia Gdańska
Księga Izajasza 54:12

54:1

Raduj się niepłodna, która nie rodziłaś, uderz pieśnią; wykrzykuj, która nie zaznałaś bólu! Bo liczniejsze będą dzieci opuszczonej, niż dzieci zamężnej – mówi WIEKUISTY.

54:2

Rozszerz przestrzeń twego namiotu i niech rozepną zasłony twoich siedzib; nie ociągaj się, przedłuż twoje sznury i utwierdź twe kołki.

54:3

Bo na prawo i lewo się rozprzestrzenisz, twe potomstwo wydziedziczy ludy i zaludni spustoszone miasta.

54:4

Nie bój się, bowiem nie będziesz pohańbiona, i się nie wstydź, bo się nie zarumienisz; gdyż zapomnisz upadki twojej młodości, a na hańbę twojego braku męża^[1] więcej nie wspomnisz.

Przypisy

[1]

Także: wdowieństwa.

54:5

Gdyż twoim małżonkiem jest twój Stwórca, Jego Imię WIEKUISTY Zastępów; a twoim Odkupicielem Święty Israela, nazwany Bogiem całej ziemi.

54:6

WIEKUISTY cię powoła jako opuszczoną oraz strapioną w duchu niewiastę, i jako żonę młodości, ponieważ zostałaś porzuconą – mówi twój Bóg.

54:7

Opuściłem cię na przelotną chwilę, lecz w wielkim miłosierdziu znowu cię przygarnę.

54:8

W przystępie gniewu, nagle skryłem przed tobą Moje oblicze – mówi twój Odkupiciel, WIEKUISTY, ale w wiecznej miłości ulitowałem się nad tobą.

54:9

Bo jako wody Noacha – tak też i w odniesieniu do Mnie. Jak przysiągłem, że wody Noacha nie rozleją się znowu na ziemi – tak też przysięgam, że nie będę się na ciebie gniewał, ani cię gromił.

54:10

Bo choćby się rozstąpiły góry oraz zachwiały wzgórza, jednak Ma łaska nie odejdzie od ciebie i nie zachwieje się przymierze Mego pokoju – mówi twój Miłościwy, WIEKUISTY.

54:11

O biedna, skołatana, niepocieszona! Oto twoje kamienie osadzę na błyszczu^[1] i utwierdzę cię na szafirach.

Przypisy

[1]

Antimonium – czarny, metaliczny proszek, którym pocierano brwi, by podnieść blask oczu.

54:12

Z rubinu uczynię twoje blanki^[1], twoje bramy z kryształów, a całą twoją granicę z drogocennych kamieni.

Przypisy