Biblia Gdańska (1632)
Księga: Psalmów 140:8
140:1

Przedniejszemu śpiewakowi psalm Dawidowy.
140:2

Wyrwij mię, Panie! od człowieka złego, od męża okrutnego strzeż mię;
140:3

Którzy myślą złe rzeczy w sercu , a na każdy dzień zbierają się na wojnę.
140:4

Zaostrzają język swój, jako wąż; jad żmij pod wargami ich. Sela.
140:5

Zachowaj mię, Panie! od rąk bezbożnika; od męża okrutnego strzeż mię, którzy myślili podwrócić nogi moje.
140:6

Hardzi na mię zastawili sidło, i powrozy; rozciągnęli sieci przy ścieszce, a sidła swe zastawili na mię. Sela.
140:7

Rzekłem Panu: Tyś jest Bóg mój! wysłuchajże, Panie! głos modlitw moich.
140:8

O Panie, Panie mocy zbawienia mego, który przykrywasz głowę moję w dzień bitwy!
140:9

Nie dawaj, Panie! bezbożnemu czego żąda; ani myśli jego złej góry nie dawaj, żeby się nie podniósł. Sela.
140:10

A wodza tych, którzy mię obstąpili, nieprawość warg ich niech ich okryje.
140:11

Niech na nich spadną węgle rozpalone; do ognia niech wrzuceni będą, i do dołów głębokich, skądby nie powstali.
140:12

Potwarca nie będzie utwierdzony na ziemi, a mąż okrutny złością ułowiony będąc upadnie.
140:13

Wiem, że Pan uczyni sąd utrapionemu, i pomstę nędznych.
140:14

A tak sprawiedliwi będą wysławiać imię twoje, a szczerzy będą mieszkać przed obliczem twojem.