Biblia Gdańska (1632)Księga: Psalmów 140:6 ...
140:1
Przedniejszemu śpiewakowi psalm Dawidowy.
140:2
Wyrwij mię, Panie! od człowieka złego, od męża okrutnego strzeż mię;
140:3
Którzy myślą złe rzeczy w sercu , a na każdy dzień zbierają się na wojnę.
140:4
Zaostrzają język swój, jako wąż; jad żmij pod wargami ich. Sela.
140:5
Zachowaj mię, Panie! od rąk bezbożnika; od męża okrutnego strzeż mię, którzy myślili podwrócić nogi moje.
140:6
Hardzi na mię zastawili sidło, i powrozy; rozciągnęli sieci przy ścieszce, a sidła swe zastawili na mię. Sela.
140:7
Rzekłem Panu: Tyś jest Bóg mój! wysłuchajże, Panie! głos modlitw moich.
140:8
O Panie, Panie mocy zbawienia mego, który przykrywasz głowę moję w dzień bitwy!
140:9
Nie dawaj, Panie! bezbożnemu czego żąda; ani myśli jego złej góry nie dawaj, żeby się nie podniósł. Sela.
140:10
A wodza tych, którzy mię obstąpili, nieprawość warg ich niech ich okryje.
140:11
Niech na nich spadną węgle rozpalone; do ognia niech wrzuceni będą, i do dołów głębokich, skądby nie powstali.
140:12
Potwarca nie będzie utwierdzony na ziemi, a mąż okrutny złością ułowiony będąc upadnie.
140:13
Wiem, że Pan uczyni sąd utrapionemu, i pomstę nędznych.
140:14
A tak sprawiedliwi będą wysławiać imię twoje, a szczerzy będą mieszkać przed obliczem twojem.