Biblia Gdańska (1881)
Księga: Przypowieści Salomonowych 29:23
29:1

Człowiek, który na częste karanie zatwardza kark swój, nagle zniszczeje, i nie wskóra.
29:2

Gdy się rozmnażają sprawiedliwi, weseli się lud; ale gdy panuje bezbożnik, wzdycha lud.
29:3

Mąż, który miłuje mądrość, uwesela ojca swego; ale kto chowa nierządnicę, traci majętność.
29:4

Król sądem ziemię utwierdza; ale mąż, który dary bierze, podwraca ją.
29:5

Człowiek, który pochlebia przyjacielowi swemu, rozciąga sieć przed nogami jego.
29:6

Występek złego jest mu sidłem; ale sprawiedliwy śpiewa i weseli się.
29:7

Sprawiedliwy wyrozumiewa sprawę nędznych; ale niezbożnik nie ma na to rozumu i umiejętności.
29:8

Mężowie naśmiewcy zawodzą miasto; ale mądrzy odwracają gniew.
29:9

Mąż mądry, wiedzieli spór z mężem głupim, choćby się gniewał, choćby się też śmiał, nie będzie miał pokoju.
29:10

Mężowie krwawi nienawidzą uprzejmego; ale uprzejmi staranie wiodą o duszę jego.
29:11

Wszystkiego ducha swego wywiera głupi, ale mądry na dalszy czas go zawściąga.
29:12

Pana, który rad słucha słów kłamliwych, wszyscy słudzy jego są niepobożni.
29:13

Ubogi i zdzierca spotkali się; a wszakże obydwóch oczy Pan oświeca.
29:14

Króla, który sądzi uciśnionych według prawdy, stolica jego na wieki utwierdzona będzie.
29:15

Rózga i karność mądrość daje; ale dziecię swawolne zawstydza matkę swoję.
29:16

Gdy się rozmnażają niezbożni, rozmnaża się i przestępstwo; ale sprawiedliwi upadek ich oglądają.
29:17

Karz syna twego, a sprawić odpocznienie, i sposobi rozkosz duszy twojej.
29:18

Gdy proroctwo ustaje, lud bywa rozproszony; ale kto strzeże zakonu, błogosławiony jest.
29:19

Sługa nie bywa słowami naprawiony; bo choć rozumie, jednak nie odpowiada.
29:20

Ujrzysz człowieka skwapliwego w sprawach swoich; ale lepsza jest nadzieja o głupim, niż o nim.
29:21

Kto w rozkoszy chowa z dzieciństwa sługę swego, na ostatek będzie chciał być za syna.
29:22

Człowiek gniewliwy wszczyna zwadę, a pierzchliwy wiele grzeszy.
29:23

Pycha człowiecza poniża go; ale pokorny w duchu sławy dostępuje.
29:24

Kto spółkuje ze złodziejem, ma w nienawiści duszę swoję; także też kto przeklęstwa słyszy, a nie objawia go.
29:25

Strach człowieczy stawia sobie sidło; ale kto ma nadzieję w Panu, wywyższony będzie.
29:26

Wiele tych, co szukają twarzy panów; aleć od Pana jest sąd każdego.
29:27

Sprawiedliwym jest mąż niezbożny obrzydliwością; a zasię kto w uprzejmości chodzi, jest niezbożnym obrzydliwością.