Nawigacja

Biblia Warszawska
Księga Psalmów 71:7

Prośba o opiekę w starości

¹W tobie, Panie ufność pokładam, Niech nigdy nie będę zawstydzony! ²W sprawiedliwości swojej ocal mnie i ratuj! Nakłoń ku mnie ucha swego i wybaw mnie! ³Bądź mi skałą schronienia, twierdzą ratunku mojego, Boś Ty opoką moją i twierdzą moją! ⁴Boże mój! Ratuj mnie z ręki bezbożnego, Z dłoni nieprawego i ciemiężyciela. ⁵Tyś bowiem nadzieją moją, Panie, Boże, Tyś ufnością moją od młodości mojej. ⁶Tyś był podporą moją od urodzenia, Tyś pomocą moją od łona matki mojej: O tobie zawsze mówi moja pieśń pochwalna. ⁷Byłem jak dziwoląg dla wielu, Lecz tyś pewną ucieczką moją. ⁸Usta moje są pełne chwały twojej, Cały zaś dzień wspaniałości twojej. ⁹Nie odrzucaj mnie w czasie starości, Gdy ustanie siła moja, nie opuszczaj mnie! ¹⁰Gdyż nieprzyjaciele moi mówią o mnie, A czyhający na duszę moją naradzają się społem ¹¹Mówiąc: Bóg go opuścił; Ścigajcie go i pochwyćcie go, Bo nie ma ratunku! ¹²Boże! Nie oddalaj się ode mnie! Boże mój, pośpiesz mi na pomoc. ¹³Niech się zawstydzą, niech zginą przeciwnicy moi; Niech się okryją hańbą i sromotą ci, którzy pragną mej zguby! ¹⁴Ale ja zawsze będę miał nadzieję I będę pomnażał wszystką chwałę twoją. ¹⁵Usta moje opowiadać będą sprawiedliwość twoją, Po wszystkie dni zbawienie twoje, Nie znam bowiem jego miary. ¹⁶Opiewać będę potężne dzieła twoje, Panie, Boże, I wspominać jedynie sprawiedliwość twoją. ¹⁷Boże, uczyłeś mnie od młodości mojej, A ja aż dotąd oznajmiam cudowne sprawy twoje. ¹⁸Toteż i do starości, gdy już siwy będę, Nie opuszczaj mnie, Boże, Aż opowiem o ramieniu twoim temu pokoleniu, A wszystkim następnym o potędze twojej! ¹⁹Sprawiedliwość zaś twoja, Boże, Sięga aż do niebios; Wielkich dokonałeś czynów, Boże, Któż jest tobie równy? ²⁰Tyś liczne i ciężkie utrapienia na nas włożył, Ty znowu nas ożywisz I z głębin ziemi znowu nas wyprowadzisz. ²¹Rozmnożysz dostojność naszą I znowu nas pocieszysz. ²²Toteż dziękować ci będę Na harfie za wierność twoją, Boże mój; Będę ci grał na cytrze, Święty Izraela. ²³Rozradują się wargi moje, gdy grać ci będę, I dusza moja, którą wybawiłeś. ²⁴Język mój również będzie opowiadał przez cały dzień sprawiedliwość twoją, By się zawstydzili, zarumienili ci, którzy szukają nieszczęścia mego.