Uwspółcześniona Biblia Gdańska
Księga Psalmów 104:30
104:1

Błogosław, moja duszo, PANA. PANIE, mój Boże, jesteś bardzo wielki; odziałeś się w chwałę i majestat.
104:2

Okryłeś się światłością jak szatą, rozciągnąłeś niebiosa jak zasłonę.
104:3

Zbudowałeś na wodach swoje komnaty, czynisz obłoki swym rydwanem, chodzisz na skrzydłach wiatru.
104:4

Czynisz swoich aniołów duchami, swe sługi ogniem płonącym.
104:5

Założyłeś fundamenty ziemi, tak że się nigdy nie zachwieje.
104:6

Okryłeś ją głębią jak szatą, wody stanęły nad górami.
104:7

Na twoje zgromienie rozbiegły się, a na głos twego grzmotu szybko pouciekały.
104:8

Wzniosły się ponad góry, zniżyły się w doliny, na miejsce, które dla nich założyłeś.
104:9

Wyznaczyłeś im granicę, aby jej nie przekroczyły ani nie powróciły, by okryć ziemię.
104:10

Wypuszczasz źródła po dolinach, aby płynęły między górami;
104:11

I napoiły wszystkie zwierzęta polne, dzikie osły gaszą w nich swoje pragnienie.
104:12

Przy nich mieszka ptactwo niebieskie i śpiewa pośród gałęzi.
104:13

Nawadniasz góry ze swoich komnat, owocami twoich dzieł syci się ziemia.
104:14

Sprawiasz, że rośnie trawa dla bydła i zioła na użytek człowieka, żeby dobywał chleb z ziemi;
104:15

I wino, które rozwesela serce człowieka, i oliwę, od której rozjaśnia się twarz, i chleb, który krzepi serce ludzkie.
104:16

Nasycone są drzewa PANA, cedry Libanu, które zasadził;
104:17

Na których ptaki mają swe gniazda; jedliny, na których bocian ma swój dom.
104:18

Wysokie góry są dla górskich kozłów, a skały są schronieniem dla królików.
104:19

Uczynił księżyc, aby odmierzał czas; słońce zna swój zachód.
104:20

Sprowadzasz ciemność i nastaje noc, w której wychodzą wszystkie zwierzęta leśne.
104:21

Lwiątka ryczą za łupem i szukają swego pokarmu od Boga.
104:22

Słońce wstaje, schodzą się razem i kładą się w swoich jamach.
104:23

Wtedy wychodzi człowiek do swojej roboty i do swojej pracy aż do wieczora.
104:24

O, jak liczne są twoje dzieła, PANIE! Wszystkie je uczyniłeś mądrze, ziemia jest pełna twego bogactwa.
104:25

Oto morze wielkie i szerokie, w nim niezliczone istoty pełzające, zwierzęta małe i wielkie.
104:26

Po nim pływają okręty i Lewiatan, którego stworzyłeś, aby w nim igrał.
104:27

Wszystko to czeka na ciebie, abyś dał im pokarm we właściwym czasie.
104:28

Gdy dajesz im, zbierają; gdy otwierasz swą rękę, sycą się dobrami.
104:29

Lecz gdy ukrywasz swe oblicze, trwożą się; gdy odbierasz im ducha, giną i obracają się w proch.
104:30

Gdy wysyłasz twego ducha, zostają stworzone i odnawiasz oblicze ziemi.
104:31

Niech chwała PANA trwa na wieki, niech się raduje PAN swymi dziełami.
104:32

Patrzy na ziemię, a ona drży, dotyka gór, a dymią.
104:33

Będę śpiewał PANU, póki żyję; będę śpiewał memu Bogu, póki istnieję.
104:34

Moje rozmyślanie o nim wdzięczne będzie, rozraduję się w PANU.
104:35

Niech zostaną wytraceni z ziemi grzesznicy i niech nie będzie już niegodziwych! Błogosław, moja duszo, PANA. Alleluja.