Wyszukiwanie
1I wyszedł stamtąd. I przyszedł w swoje ojczyste[1] strony; a szli za Nim Jego uczniowie. 2A gdy nadszedł sabat, zaczął nauczać w synagodze; a wielu słuchając tego, zdumiewało się, mówiąc: Skąd On to ma? I co to za mądrość, która została Mu dana, że się takie dzieła mocy[2] dzieją przez Jego ręce? 3Czy to nie jest ów cieśla[3] , syn Marii, brat Jakuba i Józefa, i Judy, i Szymona? I czy siostry Jego, nie są tu, przy nas? I gorszyli[4] się z Jego powodu. 4A Jezus powiedział do nich: Nigdzie prorok nie jest pozbawiony czci[5] , tylko w swojej ojczyźnie i wśród swoich krewnych, i w swoim domu. 5I nie mógł tam uczynić żadnego dzieła mocy[6] ; tylko na kilku chorych nałożył ręce i uzdrowił ich. 6I dziwił się z powodu ich niewiary; i obchodził okoliczne[7] miasteczka[8] nauczając. 7I przywołał do siebie dwunastu, zaczął ich rozsyłać: dwójkę po dwójce i dał im władzę[9] nad duchami nieczystymi. 8I nakazał im, aby nic nie brali na drogę, tylko laskę; ani torby, ani chleba, ani pieniędzy[10] w trzosie; 9Lecz by podwiązali sandały i nie wdziewali dwóch tunik[11] . 10I mówił do nich: Do jakiegokolwiek domu wejdziecie, tam mieszkajcie, aż stamtąd wyjdziecie. 11A ktokolwiek nie przyjąłby was, ani was nie wysłuchał, wyjdźcie stamtąd, strząśnijcie pył spod waszych stóp na świadectwo przeciwko nim. Zaprawdę[12] mówię wam: Lżej będzie w dzień sądu Sodomie i Gomorze, niż temu miastu. 12A oni wyszli, głosząc, by ludzie się upamiętali[13] . 13I wyrzucali[14] wiele demonów, i wielu chorych namaszczali oliwą, i ich uzdrawiali. 14I usłyszał o Nim król Herod, albowiem Jego imię stało się znane[15] wszystkim, i powiedział: Jan Chrzciciel został wzbudzony z martwych i dlatego dzieła mocy[16] działają[17] w Nim. 15Inni mówili, że to jest Eliasz; jeszcze inni natomiast mówili, że to jest prorok lub jak jeden z proroków. 16Herod słysząc to, powiedział: To jest Jan, któremu ja ściąłem głowę. To on został wzbudzony z martwych. 17Albowiem sam Herod posłał i pojmał Jana, i związał go w więzieniu z powodu Herodiady, żony Filipa, swojego brata, gdyż ją poślubił. 18Bo Jan mówił Herodowi: Nie wolno ci mieć żony swojego brata. 19A Herodiada odczuwała do niego niechęć i chciała go zabić, ale nie mogła; 20Herod bowiem obawiał się Jana, wiedząc, że był to mąż sprawiedliwy i święty; i ochraniał go, a gdy go wysłuchał, wiele z tego czynił, a chętnie[18] go też słuchał. 21I przyszedł odpowiedni dzień, kiedy Herod w swoje urodziny wyprawiał wieczerzę dla swoich dostojników i dla trybunów[19] wojskowych, i dla przedniejszych[20] osób z Galilei, 22A gdy weszła córka Herodiady i tańczyła, podobała się Herodowi i współspoczywającym przy stole; wtedy powiedział król dziewczynce: Proś[21] mnie, o co chcesz, a dam ci. 23I przysiągł jej: O cokolwiek byś mnie prosiła, dam ci, aż do połowy mojego królestwa. 24A ona wyszła i powiedziała swojej matce: O co mam poprosić? Ta natomiast powiedziała: O głowę Jana Chrzciciela. 25A ona zaraz pośpiesznie wyszła do króla, i poprosiła, mówiąc: Chcę, abyś mi natychmiast dał na tacy głowę Jana Chrzciciela. 26I król zasmucił się; ale ze względu na przysięgę i ze względu na współspoczywających[22] przy stole, nie chciał jej odmówić. 27I król zaraz posłał żołnierza straży przybocznej[23] , i rozkazał przynieść jego głowę. 28A gdy on poszedł, ściął go w więzieniu i przyniósł jego głowę na tacy[24] , i dał ją dziewczynce, a dziewczynka dała ją swojej matce. 29Gdy o tym usłyszeli jego uczniowie, przyszli i wzięli jego zwłoki, i położyli je w grobowcu[25] . 30A apostołowie[26] , gdy przyszli do Jezusa, opowiedzieli Mu wszystko, co uczynili i czego nauczali. 31I powiedział im: Idźcie tylko wy sami na osobność, na ustronne miejsce i trochę odpocznijcie; bo wielu było tych, którzy przychodzili i odchodzili, tak że nie mieli nawet sposobności by zjeść. 32I oddalili się łodzią na ustronne[27] miejsce na osobność. 33A tłumy ujrzały ich, że odpłynęli[28] , i wielu poznało Go, i zbiegli się tam pieszo ze wszystkich miast, i wyprzedzili ich, zgromadzając się przy Nim. 34A gdy Jezus wyszedł, ujrzał wielki tłum i zlitował[29] się nad nimi, albowiem byli jak owce nie mające pasterza; i zaczął ich nauczać wielu rzeczy. 35I gdy już nastała późna godzina, zbliżyli się do Niego Jego uczniowie i powiedzieli: To miejsce jest odludne i godzina już późna. 36Rozpuść[30] ich, aby poszli do okolicznych wsi i miasteczek i kupili sobie chleba, bo nie mają nic, co mogliby zjeść. 37A On w odpowiedzi, rzekł do nich: Wy dajcie im jeść. I powiedzieli do Niego: Czy mamy pójść i kupić chlebów za dwieście denarów[31] , i dać im jeść? 38A On powiedział im: Ile macie chlebów? Idźcie i zobaczcie. A oni dowiedzieli[32] się i powiedzieli: Pięć i dwie ryby. 39I kazał im posadzić wszystkich, grupa za grupą, na zielonej trawie. 40I usiedli, gromada za gromadą, po stu i po pięćdziesięciu. 41A wziął te pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, błogosławił[33] ; i łamał chleby, i dawał swoim uczniom, aby kładli przed nich; i owe dwie ryby rozdzielił między wszystkich. 42I zjedli wszyscy, i zostali nasyceni. 43I zebrali pełnych dwanaście koszy kawałków chleba, a także z ryb. 44A tych, którzy jedli chleby, było około[34] pięciu tysięcy mężów. 45I zaraz przymusił[35] swoich uczniów, aby weszli do łodzi i wyprzedzili Go kierując się na drugą stronę do Betsaidy, aż On rozpuści tłum. 46A gdy się pożegnał[36] z nimi, odszedł na górę, aby się modlić. 47A gdy nastał wieczór, łódź była na środku[37] morza, a On sam na lądzie, 48I widział, że zmęczyli się, wiosłując, bo mieli przeciwny wiatr; i około czwartej straży nocnej przyszedł do nich, idąc po morzu, a chciał przejść obok nich. 49Ale oni, gdy Go ujrzeli idącego po morzu, mniemali, że to zjawa, i krzyknęli, 50Gdyż wszyscy Go widzieli i zaniepokoili[38] się. Lecz On zaraz przemówił do nich i powiedział im: Odwagi[39] , ja jestem, nie bójcie się! 51I wszedł do nich do łodzi, i ustał wiatr; a oni byli wewnątrz[40] siebie niezwykle zdumieni i zdziwieni[41] . 52Bo nie pojęli[42] cudu z chlebami, gdyż serce ich było skamieniałe[43] . 53A gdy przeprawili się, przypłynęli do ziemi Genezaret i przycumowali do brzegu. 54A gdy wyszli z łodzi, zaraz Go rozpoznano, 55I obiegli całą okoliczną krainę, zaczęli znosić na posłaniach tych, którzy się mieli źle, tam gdzie usłyszeli, że jest. 56I gdziekolwiek wchodził do wiosek lub do miast, czy na polach, czy na rynkach, kładli chorych i prosili Go, aby mogli dotknąć choćby frędzla[44] Jego szaty; a ci[45] , którzy Go dotknęli, byli uzdrawiani[46] .
Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetuNawigacja
Wczytywanie listy ksiąg ...Nie bój się! - Werset na dziś
Wersety o pokoju na 365 dni w roku!
W Chrystusie
Lecz kto zachowuje Słowo jego, w tym prawdziwie dopełniła się miłość Boża. Po tym poznajemy, że w nim jesteśmy.
I Jan 2:5
I Jan 2:5
Kim jesteś i co masz w Chrystusie.
Czy wiesz że?
Każde stworzenie które chodziło na czterech łapach było zakazane do spożywania i uważane jako nie czyste w Prawie Mojżeszowym (III Mojż 11:27).
Fakty i ciekawostki Biblijne.
Obietnice Boże
"Uczyłem mój lud, że może mieć, to co mówi, lecz oni ciągle mówią, to co mają."
Szukaj w dialogach Beta
Pozostaw to pole puste aby wyświetlić wszystkie wypowiedzi tej lub do tej osoby.
Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?