Biblia Gdańska (1632)
Księga: Psalmów 132:18
132:1

Pieśń stopni. Na Dawida pomnij, Panie! na wszystkie utrapienia jego.
132:2

Który przysiągł Panu, a ślub uczynił mocarzowi Jakóbowemu, mówiąc:
132:3

Zaiste nie wnijdę do przybytku domu mego, i nie wstąpię na posłanie łoża mego;
132:4

I nie pozwolę snu oczom moim, ani powiekom moim drzemania,
132:5

Dokąd nie znajdę miejsca dla Pana, na mieszkania mocarzowi Jakóbowemu.
132:6

Oto usłyszawszy o niej w Efracie, znaleźliśmy ją na polach leśnych.
132:7

Wnijdźmyż do przybytków jego, a kłaniajmy się u podnóżka nóg jego.
132:8

Powstańże Panie! a wnijdź do odpocznienia twego, ty, i skrzynia możności twojej.
132:9

Kapłani twoi niech się obloką w sprawiedliwość, a święci twoi nie się rozradują.
132:10

Dla Dawida, sługi twego, nie odwracaj oblicza pomazańca twego.
132:11

Przysiągł Pan Dawidowi prawdę, a nie uchyli się od niej, mówiąc: Z owocu żywota twego posadzę na stolicy twojej.
132:12

Będąli strzegli synowie twoi przymierza mojego, i świadectw moich, których ich nauczę: tedy i synowie ich aż na wieki będą siedzieli na stolicy twojej
132:13

Albowiem obrał Pan Syon, i upodobał go sobie na mieszkanie, mówiąc:
132:14

Toć będzie odpocznienie moje aż na wieki; tu będę mieszkał, bom go siebie upodobał.
132:15

Żywność jego będę obficie błogosławił, a ubogich jego nasycę chlebem.
132:16

Kapłanów jego przyoblokę zbawieniem, a święci jego weseląc się, radować się będą.
132:17

Tam sprawię, że zakwitnie róg Dawidowy; tam zgotuję pochodnię pomazańcowi memu.
132:18

Nieprzyjaciół jego przyoblokę wstydem; ale nad nim rozkwitnie się korona jego.