Tytuł oryginalnyEkklesiastes którego inaczej zową Kaznodzieją
1Wszytki rzeczy mają zamierzony czas swój, a wszytko co kto umyśli pod niebem, przyjdzie za swem czasem. 2Czas rodzenia, czas umierania; czas siania i czas zbierania rzeczy sianych. 3Czas zabijania i czas leczenia; czas każenia i czas budowania. 4Czas płaczu i czas śmiechu; czas narzekania i czas skakania. 5Czas rozwalać kamienie i czas je zbierać; czas obłapiać i czas obłapiania przestawać. 6Czas nabywania i czas tracenia; czas chowania i czas odrzucenia. 7Czas rozparania i czas zszywania; czas milczenia i czas mówienia. 8Czas miłować i czas nienawidzieć; czas walki i czas pokoju. 9Cóż tedy za pożytek ma ten z tego, około czego pracuje? 10Abowiem widzę zabawę, którą dał Bóg ludziam, aby się w niej bawili. 11Wszytko porządnie sprawił w swój czas, k temu też włożył wiek w serce ich, bez którego człowiek nie zrozumie sprawie, którą Bóg czyni doskonale. 12Wiem tedy, iż nic lepszego nie jest jedno się w nich weselić, a poczciwie się zachować w żywocie swoim. 13A k temu, aby każdy człowiek jadł, pił, a hojnie używał wszytkiej pracy swej, gdyż jest dar Boży. 14Doznałem też, iż to, cokolwiek Bóg czyni, zostawa na wieki, a żaden nic nie przyda, ani od tego ujmie i dlatego to czyni, aby się go bano. 15To co było, już jest, a co ma być, już było, a Bóg rzeczy przyszłe z przeszłymi złączy. 16Nadto-m widział pod słońcem miejsce sądów, kędy jest niepobożność, a miejsce sprawiedliwości, kędy jest nieprawość. 17Tedym rzekł w sercu moim: Bóg sądzi sprawiedliwego i niepobożnego, abowiem tam w każdej rzeczy i w każdej sprawie przyjdzie czas zamierzony. 18K temum ja rzekł w sercu moim o sprawie synów ludzkich, iż tak są od Boga sprawieni, a okazali, iż oni są podobnymi zwierzętam. 19Abowiem takowyż przypadek przychodzi na ludzi jako i na zwierzęta, gdyż jako umiera ono, tak i ten umiera i jednakiegoż ducha mają wszyscy, a nie ma nic człowiek przed bydlęciem, bo wszytko jest próżność. 20Wszytko idzie na jedno miejsce, a wszytko jest z prochu i zasię wszytko w proch się obróci. 21I któż wie jesli duch człowieczy idzie wzgórę, abo jesli duch źwierzęcy zstępuje na dół pod ziemię? 22A tak widziałem, że nic lepszego nie jest, jedno aby się człowiek weselił w pracach swoich, gdyż ten jest dział jego, abowiem któż jest, co by go przywiódł k temu, iżby to oglądał, co ma być po nim?
Wyszukiwanie

Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetu
Wczytywanie listy ksiąg ...







Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?