Nawigacja

Biblia Warszawska
Księga Psalmów 39:4

Modlitwa ciężko utrapionego

¹Przewodnikowi chóru. Dla Jedutuna. Psalm Dawidowy. ²Rzekłem: Będę pilnował dróg swoich, Bym nie zgrzeszył językiem, Będę trzymał na wodzy usta swoje, Póki bezbożny stoi przede mną. ³Zaniemówiłem, zamilkłem, Pozbawiony szczęścia, Lecz ból mój się powiększył. ⁴Rozpaliło się serce moje we mnie, Gdy rozmyślałem, zapłonął ogień. Wtedy odezwałem się językiem swoim: ⁵Daj mi, Panie, poznać kres mój I jaka jest miara dni moich, Abym wiedział, jak jestem znikomy! ⁶Oto na szerokość dłoni wymierzyłeś dni moje, A okres życia mojego jest jak nic przed tobą. Tylko jak tchnienie jest wszelki człowiek, choć pewnie stoi. Sela. ⁷Zaprawdę, człowiek przemija jak cień, Zaprawdę, na próżno się miota. Gromadzi, a nie wie, kto to zabierze. ⁸A teraz, czego mam się spodziewać, Panie? W tobie jest nadzieja moja. ⁹Ratuj mnie od wszelkich występków moich! Nie wystawiaj mnie na zniewagę nikczemnika! ¹⁰Zamilkłem, nie otwieram ust swoich, Bo Ty to uczyniłeś. ¹¹Odwróć ode mnie cios swój; Ginę pod razami ręki twojej. ¹²Karami za winę karcisz człowieka I niweczysz jak mól urok jego. Zaprawdę, tylko tchnieniem jest każdy człowiek. Sela. ¹³Wysłuchaj, Panie, modlitwy mojej, I nastaw uszu na wołanie moje! Nie milcz na łzy moje! Gdyż jestem tylko przychodniem u ciebie, Wędrowcem jak wszyscy ojcowie moi. ¹⁴Odwróć ode mnie surowe spojrzenie swoje, Abym odetchnął, zanim odejdę i nie będzie mnie!