Biblia Warszawska
Księga Joba 41:26
41:1

Nadzieja złowienia go okaże się złudna; już na jego widok byłbyś powalony na ziemię.
41:2

Nie ma takiego śmiałka, który by go drażnił, a który by chciał stanąć przed jego obliczem.
41:3

Kto wystąpi przeciwko niemu, a wyjdzie cało? Pod całym niebem nie ma takiego.
41:4

Nie mogę zamilczeć o jego członkach ani o wielkiej jego sile i wspaniałym uzbrojeniu.
41:5

Któż odważył się odkryć wierzch jego szaty? Kto ośmielił się sięgnąć między jego zęby?
41:6

Któż zdoła otworzyć wrota jego pyska? Od jego zębów wionie strach.
41:7

Jego grzbiet, to rzędy tarcz, ściśle spojone jakby pieczęcią z krzemienia.
41:8

Jedna do drugiej tak przylega, że powietrze nie dostaje się między nie.
41:9

Jedna z drugą jest spojona; są nierozdzielnie złączone.
41:10

Jego parskanie rzuca błyski, a jego oczy są jak powieki zorzy.
41:11

Z jego paszczy wychodzą płonące pochodnie, pryskają iskry ogniste.
41:12

Z jego nozdrzy bucha dym jakby z kotła rozpalonego i kipiącego.
41:13

Jego dech rozpala węgle, a z jego paszczy bije płomień.
41:14

W jego karku spoczywa moc, a przed nim krąży trwoga.
41:15

Płaty jego brzucha szczelnie przylegają, jakby ulane na nim, nieruchome.
41:16

Jego serce jest twarde jak kamień, twarde jak dolny kamień młyński.
41:17

Gdy się podnosi, drżą nawet najsilniejsi, a fale morskie cofają się.
41:18

Gdy się go uderzy, ani miecz się nie ostoi, ani dzida, ani włócznia, ani strzała.
41:19

Żelazo ma za słomę, a miedź za drzewo zbutwiałe.
41:20

Nie straszy go strzała z łuku, a kamienie z procy są dla niego jak sieczka.
41:21

Maczugę ma za słomę i kpi sobie z poświstu włóczni.
41:22

Pod sobą ma ostre skorupy, posuwa się po nich po błocie.
41:23

Głębinę wprawia we wrzenie jak kocioł, morze wzburza jak wrzącą maść.
41:24

Za sobą pozostawia świetlistą smugę, tak że toń wygląda jak pokryta siwizną.
41:25

Na ziemi nie ma mu równego; jest to stworzenie nieustraszone.
41:26

Nawet na to, co wzniosłe, spogląda z góry; on, król wszystkich dumnych zwierząt.