Nawigacja

Biblia Warszawska
Księga Joba 31:19

Job zapewnia o swojej prawości

¹Zawarłem umowę ze swoimi oczyma, że nie spojrzę pożądliwie na pannę. ²Jakiż miałbym dział od Boga z góry i dziedzictwo Wszechmocnego z wysokości? ³Czyż nie spada na złośników zguba, a nieszczęście na złoczyńców? ⁴Czyż On nie widzi moich dróg i nie liczy wszystkich moich kroków? ⁵Jeżeli postępowałem fałszywie, jeżeli moja noga śpieszyła się do oszustwa, ⁶To niech mnie Bóg zważy na dokładnej wadze, a wtedy pozna moją niewinność! ⁷Jeżeli mój krok zboczył z właściwej drogi i za oczyma poszło moje serce, a do dłoni moich przylgnęła jaka zmaza, ⁸To niech ja sieję, a inny niech spożywa, i niech będą wykorzenione moje latorośle! ⁹Jeżeli moje serce dało się uwieść przez inną kobietę i jeżeli czyhałem u drzwi mojego sąsiada, ¹⁰To niechaj moja żona miele dla innego, niech inni z nią obcują! ¹¹Bo to jest czyn sprośny i występek karygodny, ¹²Bo to byłby ogień, który pożera aż do zatracenia, i mógłby pochłonąć całe moje mienie. ¹³Gdybym podeptał prawo mojego sługi lub mojej służebnicy, gdy występowali ze skargą przeciwko mnie, ¹⁴Cóż bym począł, gdyby Bóg powstał, i cóż bym mu odpowiedział, gdyby badał? ¹⁵Czyż ten, który mnie stworzył w łonie matki, nie stworzył i jego? I czyż nie On jeden ukształtował nas w łonie? ¹⁶Jeżeli odmówiłem prośbie ubogich albo sprawiłem, że oczy wdowy zaszły łzami, ¹⁷Jeżeli sam jadałem swoją kromkę i nie jadała z niej sierota, ¹⁸Którą od mojej młodości wychowywałem jak ojciec i prowadziłem od łona matki; ¹⁹Jeżeli widziałem kogoś ginącego z powodu braku odzieży i biedaka bez okrycia, ²⁰A jego biodra nie błogosławiły mnie i nie ogrzał się wełną moich owiec, ²¹Jeżeli kiedy podniosłem rękę przeciwko sierocie, ponieważ widziałem w bramie pomoc dla siebie, ²²To niech odpadnie moja łopatka od grzbietu, a moje ramię niech będzie wyrwane ze stawu! ²³Gdyż z trwogą myślałem o kaźni Bożej i przed jego majestatem nie mógłbym się ostać. ²⁴Jeżeli w złocie pokładałem nadzieję i do szczerego złota mówiłem: Tyś ufnością moją, ²⁵Jeżeli się cieszyłem z mojego wielkiego bogactwa i z pokaźnego mienia zdobytego swoją ręką, ²⁶Jeżeli widziałem światło słoneczne, gdy świeciło, i księżyc, gdy sunął wspaniale, ²⁷I moje serce dało się uwieść potajemnie, tak że im słałem ręką pocałunki, ²⁸I to byłby występek karygodny, bo bym się zaparł Boga na wysokości. ²⁹Jeżeli cieszyłem się z upadku mojego wroga i triumfowałem, że spotkało go coś złego, ³⁰Nigdy nie dopuściłem, aby moje usta zgrzeszyły, przeklinając go na śmierć. ³¹Zaiste, moi domownicy mawiali: Któż się nie najadł mięsa u niego? ³²Obcy nie nocował na dworze, przed podróżnymi otwierałem moje drzwi. ³³Jeżeli - jak to czynią ludzie - ukrywałem moje występki, moją winę taiłem w moim łonie, ³⁴Ponieważ bałem się licznego tłumu albo przerażała mnie wzgarda rodów, więc milczałem i nie wychodziłem poza drzwi. ³⁵Obym miał kogo, kto by mnie wysłuchał! Oto mój podpis! Niech mi odpowie Wszechmocny! Obym miał oskarżenie napisane przez przeciwnika! ³⁶Zaiste, złożyłbym je na swoje barki, uwieńczyłbym nimi swoją głowę. ³⁷Oznajmiłbym mu liczbę moich kroków, przystąpiłbym do niego jako książę. ³⁸Jeżeli moja rola wołała o pomstę przeciwko mnie i wespół z nią płakały nade mną jej zagony, ³⁹Jeżeli spożywałem jej plony bez zapłaty, a jej właściciela pozbawiłem życia, ⁴⁰To niech zamiast pszenicy wzejdzie oset, a zamiast jęczmienia chwasty! Skończyły się słowa Joba.