Nawigacja

Biblia Warszawska
Księga Joba 23:1

Job odwołuje się do Boga

¹Na to odpowiedział Job i rzekł: ²I dziś moja skarga pełna jest goryczy, bo jego ręka zaciążyła na moich westchnieniach. ³O, gdybym wiedział, jak go znaleźć, jak dojść do jego trybunału, ⁴Przedłożyłbym mu moją sprawę, a moje usta napełniłbym dowodami. ⁵Chciałbym poznać słowa, którymi by mi odpowiedział, i dowiedzieć się, co mi powie. ⁶Czy w swojej wielkiej mocy będzie się prawował ze mną? Nie! Byleby tylko zwrócił na mnie uwagę, ⁷A wtedy człowiek sprawiedliwy będzie się z nim prawował i przez mego sędziego będę uznany za niewinnego na zawsze. ⁸Oto, gdy idę naprzód - nie ma go, a gdy się cofam - nie zauważam go. ⁹Gdy szukam go po lewej stronie, nie dostrzegam go, gdy się ukrywa po prawej, też go nie widzę. ¹⁰Zna bowiem drogę, którą postępuję; Gdyby mnie wypróbował, wyszedłbym czysty jak złoto. ¹¹Moja noga trzymała się mocno jego śladu; jego drogą szedłem i z niej nie zbaczałem. ¹²Od przykazań jego warg nie odstępowałem, zachowywałem w sercu słowa pochodzące z jego ust. ¹³Lecz On jest zawsze ten sam, któż go odmieni? Czego On pragnie, to czyni. ¹⁴On też wykona, co mi jest przeznaczone; a takich przeznaczeń jest u niego wiele. ¹⁵Dlatego trwożę się przed jego obliczem i gdy to rozważam, drżę przed nim. ¹⁶Bóg pozbawił odwagi moje serce, a Wszechmocny przeraził mnie. ¹⁷Bo nie z powodu ciemności muszę milczeć ani z powodu mroku, który okrył moją twarz.