Nawigacja

Biblia Warszawska
Księga Joba 12:1

Job stwierdza: Bóg jest wszechmocny i mądry

¹Na to odpowiedział Job i rzekł: ²Doprawdy, wy przedstawiacie całą ludzkość i wraz z wami wymrze mądrość. ³Ale i ja mam rozum jak i wy, nie jestem też gorszy od was. Któż miałby nie znać tych rzeczy? ⁴Dla własnego przyjaciela stałem się pośmiewiskiem - ja, który wzywając Boga byłem wysłuchany, pośmiewiskiem - ja sprawiedliwy, nienaganny. ⁵Nieszczęście zasługuje na pogardę - tak myśli szczęśliwy, a na cios zasługują ci, których noga już się chwieje! ⁶Spokojne są namioty łupieżców, bezpiecznie żyją ci, co drażnią Boga, którzy Boga umieścili w swojej pięści. ⁷Naprawdę, pytaj bydła, a nauczy cię, i ptactwa niebieskiego, a powie ci, ⁸Albo zwierząt polnych, one pouczą cię, i ryb morskich, a one opowiedzą ci. ⁹Kto spośród nich wszystkich nie wie, że dokonała tego ręka Pana? ¹⁰W jego ręku jest życie wszelkiego stworzenia i duch wszystkich ludzi. ¹¹Czy ucho nie ma badać słów, tak jak podniebienie próbuje smaku? ¹²U sędziwych jest mądrość, a w długim życiu nabywa się roztropności. ¹³Ale u niego jest mądrość i moc, u niego rada i roztropność. ¹⁴Gdy On zburzy, nikt nie może odbudować; gdy On zamknie, nikt nie może otworzyć. ¹⁵Gdy On zatrzyma wody, nastaje posucha; gdy je wypuści, niszczą ziemię. ¹⁶U niego jest moc i mądrość, jego jest ten, który błądzi, i ten, który na manowce sprowadza. ¹⁷Radców pozbawia rozumu, a z sędziów robi głupców. ¹⁸Rozwiązuje więzy nałożone przez królów i pasem przewiązuje ich biodra. ¹⁹Wypuszcza kapłanów bez szat i doprowadza stare rody do wymarcia. ²⁰Odbiera mowę doświadczonym mówcom, a starców pozbawia rozsądku. ²¹Wylewa pogardę na dostojników, a pas mocarzy rozluźnia. ²²Odsłania tajemnice z mroków, a w mroki śmierci wnosi światło. ²³Wywyższa narody, a potem przywodzi je do zguby, rozprzestrzenia narody, a potem je uprowadza. ²⁴Odbiera rozum naczelnikom ludów i prowadzi ich na manowce w bezdrożnej pustyni. ²⁵Chodzą po omacku w ciemności, bez światła, tak że się zataczają jak pijani.