Biblia Warszawska
Księga Joba 10:1
10:1

Obrzydło mi życie, toteż puszczę wodze mojej skardze i będę mówił w goryczy mojej duszy.
10:2

Powiem Bogu: Nie potępiaj mnie! Objaw mi, dlaczego ze mną spór wiedziesz!
10:3

Czy masz z tego korzyść, że uciskasz, że gardzisz tworem swoich rąk, a użyczasz światła radzie bezbożnych?
10:4

Czy masz oczy cielesne? Czy widzisz, jak ludzie widzą?
10:5

Czy twoje dni są jak dni człowieka albo twoje lata jak lata ludzkie,
10:6

Że szukasz mojej winy i dociekasz mojego grzechu?
10:7

Chociaż wiesz, że jestem niewinny i nikt nie wyrwie mnie z twojej ręki?
10:8

Twoje ręce ukształtowały mnie misternie i uczyniły, a teraz odwróciłeś się, aby mnie zniszczyć.
10:9

Pomnij, że uformowałeś mnie jak glinę i miałbyś mnie znowu w proch obrócić?
10:10

Czy nie wylałeś mnie jak mleko i nie sprawiłeś, że stężałem jak ser?
10:11

Przyoblekłeś mnie skórą i ciałem i pospinałeś mnie kośćmi i ścięgnami.
10:12

Życiem i łaską obdarzyłeś mnie, a twoja opieka strzegła mego ducha.
10:13

A chociaż skryłeś to w swoim sercu, wiem, że taka była twoja wola:
10:14

Pilnować mnie, czy grzeszę, i nie przepuścić mi winy.
10:15

Gdybym naprawdę zgrzeszył - biada mi! A choćbym miał i słuszność, to i tak nie podnosiłbym głowy, syty hańby i pełen nędzy.
10:16

A gdyby chciała się podnieść, polowałbyś na mnie jak lew, aby okazać nade mną straszliwą moc.
10:17

Stawiałbyś coraz to nowych świadków przeciwko mnie, wzmagałbyś swoją zawziętość na mnie, prowadziłbyś nowe ataki przeciwko mnie.
10:18

Dlaczego wywiodłeś mnie z łona matki? Bodajbym był skonał, nim mnie ujrzało oko!
10:19

I byłbym, jakby mnie nie było - z łona matki zaniesiony wprost do grobu.
10:20

Pozostało mi niewiele dni, wkrótce one ustaną, odstąp ode mnie, abym nabrał trochę otuchy,
10:21

Zanim odejdę tam, skąd już nie wrócę, do krainy mroków i śmiertelnych cieni,
10:22

Do krainy, gdzie jest ponuro jak w nocy, do krainy cienia śmierci, gdzie wszystko jest czarne jak ciemna noc.