Wyszukiwanie
1Pieśń pouczająca. Asafowy. Słuchaj, mój ludu, nauki mojej; nakłońcie wasze uszy na słowa ust moich. 2Do przypowieści otworzę me usta, wyjawię tajemnice zamierzchłego wieku. 3Cośmy słyszeli i cośmy poznali, i co nam opowiedzieli nasi ojcowie, 4tego nie ukryjemy przed ich synami. Opowiemy przyszłemu potomstwu chwałę Pana i Jego potęgę, i cuda, których dokonał. 5Albowiem nadał On w Jakubie przykazania i ustanowił Prawo w Izraelu, aby to, co zlecił naszym ojcom, podawali swym synom, 6aby to poznało przyszłe pokolenie, synowie, co się narodzą, 7że mają pokładać nadzieję w Bogu i nie zapominać dzieł Boga, lecz strzec Jego poleceń. 8A niech nie będą jak ich ojcowie, pokoleniem opornym, buntowniczym, pokoleniem o chwiejnym usposobieniu, którego duch nie dochowuje Bogu wierności. 9Synowie Efraima, uzbrojeni w łuki, w dniu bitwy poszli w rozsypkę. 10Nie zachowali przymierza z Bogiem i nie chcieli postępować według Jego Prawa. 11Zapomnieli o Jego dziełach i o cudach, które im ukazał. 12Uczynił cuda przed ich ojcami w ziemi egipskiej na polu Soanu. 13Rozdzielił morze, a ich przeprowadził i wody ustawił jak groblę. 14Przez dzień ich prowadził obłokiem, a przez całą noc blaskiem ognia. 15Rozłupał skały w pustyni i jak wielką otchłanią obficie ich napoił. 16Wydobył ze skały strumienie, i wylał wodę jak rzekę. 17Lecz nadal grzeszyli przeciw Niemu, obrażali Najwyższego w kraju suchym. 18Wystawiali Boga na próbę w swych sercach, żądając strawy dla swego pożądania. 19Mówili przeciw Bogu, rzekli: Czyż Bóg potrafi nakryć stół w pustyni? 20Oto w skałę uderzył, popłynęły wody i wytrysnęły strumienie: Czy także potrafi dać chleba albo ludowi swemu przygotować mięso? 21Toteż gdy Pan usłyszał, zapalił się gniewem, i ogień rozgorzał przeciw Jakubowi, ⟨i gniew jeszcze powstał przeciw Izraelowi⟩, 22że nie uwierzyli w Boga i nie zaufali Jego pomocy. 23Potem z góry wydał rozkaz chmurom i bramy nieba otworzył, 24i spuścił jak deszcz mannę do jedzenia: dał im zboże z nieba. 25Człowiek chleb mocarzy spożywał - żywności zesłał im do syta. 26Wzbudził na niebie wicher od wschodu i mocą swą przywiódł wiatr południowy. 27I zesłał na nich mięso, jak kurzawę, i ptaki skrzydlate, jak morski piasek. 28Sprawił, że pospadały na ich obóz dokoła ich namiotów. 29Jedli więc i nasycili się w pełni, i zaspokoił ich pożądanie. 30Jeszcze nie zaspokoili swego pożądania i pokarm był jeszcze w ich ustach, 31gdy się rozżarzył przeciw nim gniew Boży: zabił ich dostojników, a młodzieńców Izraela powalił. 32Jednakże nadal grzeszyli i nie wierzyli Jego cudom. 33Szybko ich dni zakończył i lata ich nagłą zatratą. 34Gdy ich zabijał, szukali Go, nawracali się i znów szukali Boga. 35I przypominali sobie, że Bóg jest dla nich skałą, że Bóg Najwyższy ich zbawicielem. 36Lecz oszukiwali Go swymi ustami i kłamali Mu swoim językiem. 37Ich serce nie trwało przy Nim, w przymierzu z Nim nie byli stali. 38On jednak litując się odpuszczał winę, a nie wytracał, i często odwracał swój gniew, i nie pobudzał całej swej zapalczywości. 39Przypominał sobie, że są tylko ciałem i tchnieniem, które odchodzi, a nie wraca. 40Ileż razy drażnili Go na pustyni i zasmucali Go na pustkowiu! 41I ponownie Boga wystawiali na próbę, gniewali Świętego Izraela. 42Nie pamiętali Jego ręki - dnia, w którym ich wybawił od ciemiężyciela, 43kiedy czynił w Egipcie swe znaki i swoje cuda na polu Soanu, 44i rzeki ich w krew zamienił, i ich strumienie, aby pić nie mogli. 45Nasłał na nich muchy, które ich kąsały, i zgubne dla nich żaby. 46Ich zbiory wydał owadom, a owoc ich pracy szarańczy. 47Poraził gradem ich winnice, a szronem ich sykomory. 48Ich bydło wydał na pastwę zarazy, a na pastwę choroby ich trzody. 49Zesłał na nich żar swojego gniewu: oburzenie, zapalczywość i udrękę - orszak zwiastunów klęski. 50Otworzył drogę dla swego gniewu: nie zachował ich od śmierci, ich życie wydał zarazie. 51I poraził w Egipcie wszystko pierworodne, pierwsze ich płody w namiotach Chama. 52A swój lud wyprowadził jak owce i powiódł w pustyni jak trzodę. 53Wiódł ich bezpiecznie, tak że się nie bali, a ich wrogów przykryło morze. 54Wprowadził ich do swej ziemi świętej, do gór, które nabyła Jego prawica; 55i wygnał przed nimi narody, a im losem wyznaczył dziedzictwo i w namiotach tamtych osadził szczepy Izraela. 56Ale wystawiali na próbę i drażnili Boga Najwyższego, i Jego przykazań nie strzegli. 57Odstępowali zdradziecko, jak ich ojcowie, byli zmienni, jak łuk zawodny. 58Pobudzali Go do gniewu przez swoje wyżyny i wzniecali Jego zazdrość swoimi rzeźbami. 59Bóg usłyszał i zapłonął gniewem, i zupełnie odrzucił Izraela. 60I porzucił mieszkanie w Szilo, przybytek, gdzie mieszkał wśród ludzi. 61I oddał swoją moc w niewolę, a swą chwałę w ręce nieprzyjaciół. 62I wydał pod miecz swój naród, i rozjątrzył się na swoje dziedzictwo. 63Młodzieńców ich pochłonął ogień, a nad ich pannami nie śpiewano pieśni weselnych. 64Ich kapłani poginęli od miecza, a ich wdowy nie mogły lamentować. 65Lecz Pan się ocknął jak ze snu, jak wojownik winem zmożony. 66I poraził od tyłu swych nieprzyjaciół: wieczystą sromotą ich okrył. 67Odrzucił namiot Józefa i nie wybrał szczepu Efraima, 68lecz wybrał pokolenie Judy, górę Syjon, którą umiłował. 69I wzniósł swoją świątynię, jak wysokie niebo, jak ziemię, którą ugruntował na wieki. 70Wybrał swego sługę Dawida i wziął go od owczych zagród: 71powołał go, gdy chodził za karmiącymi [owcami], by pasł Jakuba, lud Jego, i Izraela, Jego dziedzictwo. 72On ich pasł w prawości swego serca i roztropnie prowadził swoimi rękoma.
Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetuNawigacja
Wczytywanie listy ksiąg ...Nie bój się! - Werset na dziś
Wersety o pokoju na 365 dni w roku!
I rzekł do nich Jozue: Nie bójcie się i nie lękajcie się, bądźcie silni i odważni, bo tak uczyni Pan wszystkim waszym nieprzyjaciołom, z którymi będziecie walczyć.
Joz 10:25
Joz 10:25
W Chrystusie
W którym mamy swobodę i dostęp do Boga z ufnością przez wiarę w niego.
Efez 3:12
Efez 3:12
Kim jesteś i co masz w Chrystusie.
Czy wiesz że?
Obietnice Boże
Albowiem jestem tego pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani potęgi niebieskie, ani teraźniejszość, ani przyszłość, ani moce, Ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Bożej, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.
Rzym 8:38-39
Rzym 8:38-39
"Uczyłem mój lud, że może mieć, to co mówi, lecz oni ciągle mówią, to co mają."
Szukaj w dialogach Beta
Pozostaw to pole puste aby wyświetlić wszystkie wypowiedzi tej lub do tej osoby.
Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?