Biblia Tysiąclecia
Księga Hioba 6:1
6:1

Hiob na to odpowiedział:
6:2

Proszę was, zważcie nieszczęście, połóżcie na szali zniszczenie:
6:3

cięższe to od piasku morskiego, stąd nierozważne me słowa.
6:4

Bo strzały Boga tkwią we mnie, moja dusza truciznę ich pije, strach przed Bogiem na mnie naciera.
6:5

Czy dziki osioł ryczy na trawie lub mruczy wół, gdy ma paszę?
6:6

Czy miła potrawa bez soli, a ślaz czy w smaku przyjemny?
6:7

Dotknąć się tego nie ważę, są niby chleb nieczysty.
6:8

Któż zdoła ziścić mą prośbę? Niech spełni Bóg moje życzenie!
6:9

Oby się zgodził mnie zmiażdżyć i przeciął pasmo dni moich!
6:10

Przez to już będę miał ulgę, ucieszę się w mojej udręce, że nie wzgardziłem słowami Świętego.
6:11

Czy starczy mi sił, aby przetrwać? Jakiż tu cel cierpliwości?
6:12

Czy moja siła z kamienia? Czy ja mam ciało ze spiżu?
6:13

Nie znajdę dla siebie pociechy. Choć stokroć pomnożę zasoby, daleki ode mnie ratunek.
6:14

W rozpaczy mieć pomoc od bliźnich, to wrócić do czci Wszechmocnego.
6:15

Najbliżsi zawiedli jak potok, jak zimowy strumień uchodzą
6:16

od lodu, co płynie, zmącony, gdy śnieg już nad nim topnieje,
6:17

a suszą spalony wysycha, zanika w porze upałów.
6:18

Ze swych dróg karawany zbaczają, w pustyni zagłębią się, zginą:
6:19

podróżni z Temy wzrok natężają, szukają wędrowcy ze Saby.
6:20

Wstyd im, że mieli już pewność, zmieszani, gdy przyszli na miejsce.
6:21

Tym wy jesteście dla mnie, przeraża was moje nieszczęście.
6:22

Czyż mówiłem: Dajcie mi coś, wykupcie mnie swoim bogactwem?
6:23

Uwolnijcie z ręki ciemięzcy, wykupcie mnie od okrutników?
6:24

Wskazania dajcie - zamilknę, i wyjaśnijcie, w czym błądzę.
6:25

Ileż potęgi jest w słowach szczerych! A cóż pomoże wasze łajanie?
6:26

Czyż chcecie ganić same słowa - i mowy rozpaczy przez wiatr porywane?
6:27

Naprawdę, sierotę gubicie, kupczycie swym przyjacielem.
6:28

A teraz popatrzcie na mnie: więc w żywe oczy kłamałbym?
6:29

Zmieńcie się, zło niech zaniknie; zmieńcie się, o prawość mą chodzi.
6:30

Czyż język mój jest występny? Czy podniebienie grzechu nie rozezna?