1Dlatego też pozostawiając początek[1] nauki[2] Chrystusa, wznieśmy się ku doskonałości, nie zakładając ponownie fundamentu o upamiętaniu[3] się z martwych uczynków i o wierze w Boga, 2O nauce o chrztach, o wkładaniu rąk, także o powstaniu z martwych i o sądzie wiecznym. 3A to właśnie uczynimy, jeśli Bóg pozwoli[4] . 4Albowiem niemożliwe jest, aby tych, którzy raz[5] zostali oświeceni i skosztowali daru niebieskiego, i stali się uczestnikami Ducha Świętego, 5I skosztowali[6] dobrego Słowa[7] Bożego, a także mocy wieku, który ma nadejść, 6A mimo to upadli[8] , aby ich na nowo[9] odnawiać ku upamiętaniu, gdyż oni ponownie krzyżują dla siebie samych Syna Bożego i wystawiają Go na publiczną hańbę. 7Ziemia bowiem, która często piła deszcz, który na nią przychodził, rodzi rośliny przydatne dla tych, którzy ją uprawiają, taka otrzymuje błogosławieństwo od Boga; 8Lecz ta, która wydaje ciernie i osty, jest nieużyteczna i bliska przekleństwa, a jej końcem jest spalenie. 9Jednak umiłowani, chociaż tak mówimy, to jeśli chodzi o was, jesteśmy przekonani o czymś lepszym i że trzymacie się[10] zbawienia. 10Bóg bowiem nie jest niesprawiedliwy, aby miał zapomnieć o waszym dziele i o trudzie miłości, jaki okazaliście dla Jego imienia, gdy służyliście i służycie świętym. 11Pragniemy natomiast, aby każdy z was okazywał tę samą gorliwość wobec całkowitej pewności nadziei, aż do końca, 12Abyście nie stali się ociężali, ale naśladowali tych, którzy przez wiarę i cierpliwość[11] dziedziczą obietnice. 13Bo gdy Bóg dawał obietnicę Abrahamowi, nie miał nikogo większego, na kogo mógłby przysiąc, przysiągł więc na samego siebie, 14Mówiąc: Z pewnością błogosławić[12] ci będę i rozmnożę cię obficie. 15A cierpliwie czekając, osiągnął[13] spełnienie obietnicy. 16Ludzie bowiem istotnie przysięgają na kogoś większego, a potwierdzająca przysięga jest końcem ich każdego sporu[14] . 17Dlatego też Bóg, chcąc tym bardziej okazać dziedzicom obietnicy niezmienność swojej woli[15] , poręczył ją przysięgą, 18Abyśmy przez dwie rzeczy niezmienne, co do których jest niemożliwe, aby Bóg kłamał, mieli mocną zachętę, my, którzy ocaleliśmy[16] , by chwycić się leżącej przed nami nadziei, 19Którą mamy jako kotwicę duszy, bezpieczną[17] i mocną, wchodzącą aż do wewnątrz[18] za zasłonę, 20Dokąd w naszym imieniu, jako poprzedzający nas, wszedł Jezus, stając się według porządku Melchisedeka arcykapłanem na wieki.
Wyszukiwanie

Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetu
Wczytywanie listy ksiąg ...







Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?