1Jeślibym mówił językami ludzi i aniołów, a nie miał miłości, staję się miedzią dźwięczącą lub cymbałem brzmiącym[1] . 2I jeśli miałbym proroctwo[2] , i znał wszystkie tajemnice, i miał wszelkie poznanie, i jeśli miałbym pełnię wiary, tak że przenosiłbym góry, a miłości bym nie miał, jestem niczym. 3A choćbym część po części rozdał ubogim cały swój majątek, i choćbym swoje ciało oddał na spalenie, a miłości bym nie miał, nic mi to nie pomoże. 4Miłość cierpliwa jest, łagodna[3] jest, miłość nie zazdrości, miłość nie jest chełpliwa, nie jest nadęta[4] pychą, 5Nie czyni nic nieprzystojnego, nie szuka swego, nie jest porywcza[5] , nie przypisuje[6] żadnego zła. 6Nie raduje się z niesprawiedliwości, ale dzieli radość z prawdy; 7Wszystko przykrywa, wszystkiemu wierzy, we wszystkim ma nadzieję, wszystko znosi[7] . 8Miłość nigdy nie ustaje[8] ; bo choć są proroctwa, stracą na znaczeniu[9] ; choć języki, ustaną; choć poznanie – przestanie mieć znaczenie[9] . 9Albowiem po części poznajemy i po części prorokujemy. 10A gdy przyjdzie to, co doskonałe[10] , wtedy to, co częściowe, straci na znaczeniu[11] . 11Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, myślałem jak dziecko, wnioskowałem jak dziecko, a gdy stałem się mężczyzną, uznałem za bezużyteczne[12] to, co dziecięce. 12Teraz bowiem widzimy jakby w zwierciadle, w zagadce, a wówczas ujrzymy twarzą w twarz; teraz poznaję po części, ale wówczas poznam tak, jak zostałem dokładnie poznany[13] . 13Teraz więc trwa wiara, nadzieja, miłość – te trzy; lecz z nich największa jest miłość.
Wyszukiwanie

Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetu
Wczytywanie listy ksiąg ...







Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?