„Zatem wy, umiłowani - wiedząc to wcześniej - strzeżcie się, abyście nie zostali wyprowadzeni na manowce występującym szaleństwem oraz nie stracili swojej stałości.”
Podczas swojej wędrówki ze wschodu znaleźli równinę w kraju Synear i tam się osiedlili.
11:3
I mówili jeden do drugiego: Nuże, wyrabiajmy cegłę i wypalajmy ją w ogniu! I używali cegły zamiast kamienia, a smoły zamiast zaprawy.
11:4
Potem rzekli: Nuże, zbudujmy sobie miasto i wieżę, której szczyt sięgałby aż do nieba, i uczyńmy sobie imię, abyśmy nie rozproszyli się po całej ziemi!
11:5
Wtedy zstąpił Pan, aby zobaczyć miasto i wieżę, które budowali ludzie.
11:6
I rzekł Pan: Oto jeden lud i wszyscy mają jeden język, a to dopiero początek ich dzieła. Teraz już dla nich nic nie będzie niemożliwe, cokolwiek zamierzą uczynić.
11:7
Przeto zstąpmy tam i pomieszajmy ich język, aby nikt nie rozumiał języka drugiego!
11:8
I rozproszył ich Pan stamtąd po całej ziemi, i przestali budować miasto.
11:9
Dlatego nazwano je Babel, bo tam pomieszał Pan język całej ziemi i rozproszył ich stamtąd po całej powierzchni ziemi.
A oto dzieje rodu Teracha: Terach zrodził Abrama, Nachora i Harana, a Haran zrodził Lota.
11:28
Haran zmarł za życia ojca swego Teracha w ojczyźnie swojej, w Ur chaldejskim.
11:29
Abram i Nachor pojęli sobie żony. Imię żony Abrama było Saraj, a imię żony Nachora Milka, córka Harana, ojca Milki i ojca Jiski.
11:30
A Saraj była niepłodna, nie miała dzieci.
11:31
I wziął Terach syna swego Abrama i wnuka swego Lota, syna Harana, i synową swoją Saraj, żonę syna swego Abrama, i wyszedł z nimi z Ur chaldejskiego, aby udać się do ziemi Kanaan. Gdy przybyli do Haranu, zamieszkali tam.
11:32
Terach żył dwieście pięć lat. I umarł Terach w Haranie.
Link do wersetu
Przy pomocy poniższego formularza możesz wygenerować link odnośnika do tej strony. Można także wygenerować nim kod HTML odnośnika.