Nowa Biblia Gdańska
Księga Psalmów 39:11
Powiedziałem: Będę strzegł moich dróg, bym nie zgrzeszył moim językiem; utrzymam zamknięcie moich ust, dopóki niegodziwi przede mną.
Oniemiałem milczeniem[1], zwątpiłem odnośnie słusznej sprawy[2], a mój ból się zajątrzył.
Przypisy
- [1]Inni: zamilkłem o wszystkim; zamilkłem daleki od szczęścia.
- [2]Także: wspaniałego, dobrze rozumianego; Septuaginta: prawego, sprawiedliwego, szlachetnego, doskonałego.
Oto piędziami[1] wymierzyłeś dni moje, a mój wiek jak nicość przed Tobą. Zaprawdę, wszystko marnością[2], każdy istniejący człowiek. Sela.
Przypisy
- [1]Dawna miara długości (odległość od końca kciuka do końca środkowego palca rozpostartej dłoni).
- [2]Także: znikomością.
Zaprawdę, człowiek się błąka jak widmo[1] i tylko z powodu marności czyni wrzawę; gromadzi, a nie wie, kto to zabierze.
Przypisy
- [1]Inni: w mroku nieświadomości.
Odsuwasz człowieka karami za winy[1] - i jak mól – niweczysz jego wspaniałość, zaprawdę, każdy człowiek jest znikomością. Sela.
Przypisy
- [1]Także: nieprawość.
Wysłuchaj moją modlitwę, WIEKUISTY, usłysz moje wołanie i nie milcz na moje łzy; gdyż ja jestem przychodniem u Ciebie, przesiedleńcem jak wszyscy moi przodkowie.
Wyszukiwanie

Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetu
Wczytywanie listy ksiąg ...







Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?