Nowa Biblia GdańskaKsięga Ijoba 39:5 ...
39:1
Czy znasz porę kiedy rodzą skalne kozice? Czy dozorowałeś czas porodu u łań?
39:2
Czy możesz obliczyć miesiące, które muszą spełnić, i znasz czas, kiedy rodzą?
39:3
Kurczą się, rzucają swoje młode i szybko pozbywają się swoich bólów.
39:4
Ich młode nabierają sił, odchowują się na otwartym polu; odbiegają i do nich już nie wracają.
39:5
Kto puścił na wolność dzikiego osła? A pęta szybkobiegacza – kto je rozwiązał?
39:6
Na dom przeznaczyłem mu step, a ziemię bezpłodną na siedlisko.
39:7
Ze zgiełku miasta się wyśmiewa i wrzasku poganiacza nie słyszy.
39:8
Co wypatrzył po górach – to jest jego paszą, więc śledzi wszelką zieleń.
39:9
Czy żubr
[1] zechce ci służyć, albo czy przenocuje u twego żłobu?
39:10
Czy twym sznurem zaprzęgniesz żubra do zagonu, lub czy za tobą będzie bronował bruzdy?
39:11
Czy możesz na nim polegać oraz mu powierzyć swój trud, ponieważ wielką jest jego siła?
39:12
Czy możesz mu zawierzyć, że zwiezie ci twój wysiew i zgromadzi go do twojej stodoły?
39:13
Rześkie jest skrzydło strusich samic, lecz czy są to bocianie lotki i upierzenie?
39:14
Ona znosi swe jaja na ziemi, po czym daje się im wygrzewać w piasku.
39:15
Nie pamięta, że może je zgnieść ludzka noga oraz zadeptać dzicz stepu.
39:16
Srogo postępuje ze swoimi młodymi, jakby były nie jej; a jeśli jej trud jest daremny – nie zaznaje trwogi.
39:17
Bo Bóg pozbawił ją mądrości i nie użyczył jej rozumu.
39:18
Przy pierwszej sposobności unosi się wysoko, urąga z konia i jego jeźdźca.
39:19
Czy dajesz rumakowi dzielność? Czy jego szyję przystrajasz w falującą grzywę?
39:20
Czy puszczasz go w podskoki
[1] jak szarańczę? A przenikliwość jego rżenia wzbudza trwogę.
39:21
Jego kopyta ryją grunt, cieszy się swoją siłą i wyrusza na spotkanie zbroi.
39:22
Urąga trwodze i się nie lęka; nie ustępuje także przed ostrzem miecza.
39:23
Nad nim chrzęści kołczan, błyszczy włócznia i lanca.
39:24
Z drżeniem i gniewem wchłania pył i nie daje się zatrzymywać na głos trąby.
39:25
Kiedy uderzy trąba, zarży, że hej! Z daleka wyczuwa bój, gromkie okrzyki wodzów i wrzawę bitwy.
39:26
Czy mocą twego rozumu wzbija się jastrząb, rozwijając swe skrzydła ku południu?
39:27
Czy na twój rozkaz wzlatuje orzeł i wysoko ściele swoje gniazdo?
39:28
Zamieszkuje na skale i przebywa na urwiskach skał, jakby w zamczysku.
39:29
Stamtąd wypatruje żeru, jego oczy śledzą daleko,
39:30
A jego młode chlipią krew; bo gdzie polegli, tam i on.