Nowa Biblia GdańskaKsięga Ijoba 20:21 ...
20:1
Zatem Cofar z Naamy odparł, mówiąc:
20:2
Właśnie dlatego znowu mnie przynaglają moje myśli i dlatego czuję się wzburzonym.
20:3
Słyszałem hańbiącą mnie naganę i odpowiedział mi niezrozumiały dla mnie duch
[1] .
20:4
Czy nie znasz tej odwiecznej prawdy, wiadomej od chwili ustanowienia człowieka na ziemi,
20:5
że triumf niegodziwych jest krótkotrwały, a radość szalbierzy tylko chwilowa?
20:6
Choćby wzniosła się ku niebiosom jego hardość, a głowa sięgała do obłoków,
20:7
Jednak zginie na wieki jak mierzwa
[1] ; zaś ci, którzy go widzieli, zapytają: Gdzie się podział?
20:8
Uleci jak sen i go nie znajdą; został spłoszony niby nocne widziadło.
20:9
Oko, które go oglądało, więcej go nie zobaczy oraz więcej nie ujrzy go jego miejsce.
20:10
Jego dzieci muszą zaspakajać krzywdzonych, a jego ręce – zwrócić, co wydarł.
20:11
Choć jego członki napełnione są młodzieńczą siłą, to ona musi spocząć z nim w prochu.
20:12
Chociaż zło jest słodkie w jego ustach oraz chowa je pod językiem;
20:13
Chociaż je pielęgnuje i nie wypuszcza, trzymając na swoim podniebieniu;
20:14
Jednak pokarm zamienia się w jego trzewiach w jaszczurzą żółć we wnętrzu.
20:15
Pochłonął bogactwa, ale musi je znowu wypluć; Bóg wyrzuci je z jego głodnego wnętrza.
20:16
Wessał jad jaszczurzy, więc uśmierca go żądło syczących gadów.
20:17
Nie będzie się rozkoszował widokiem potoków, rozlewających się strumieni miodu oraz śmietanki.
20:18
Musi zwrócić cudzą pracę, nie strawi jej; i ile dóbr nie nabył – nimi się nie ucieszy.
20:19
Bowiem gnębił i opuszczał biednych oraz zagarnął dom, którego nie zbudował.
20:20
Zaprawdę, nie zaznawał pokoju w swoim wnętrzu, dlatego też nie zatrzyma niczego ze swych skarbów.
20:21
Nic nie uszło jego pożądliwości, dlatego jego dobro nie ma trwałości.
20:22
Gnębi się w pełni swego dostatku oraz spada na niego cała moc strapienia.
20:23
Choćby mu starczyło na napełnienie swojego wnętrza - Bóg spuszcza na niego żar Swojego gniewu oraz zrasza go siarczystą swą wilgocią.
20:24
Choć się schroni przed żelazną zbroją – przebije go grot z kruszcu.
20:25
Wyciąga go, a z grzbietu wychodzi iskrząca się stal z jego żółcią; uchodzi, lecz na nim strachy.
20:26
Cały mrok zasadził się na jego skarby, pożera go ogień nie rozniecony przez ludzi; strawia szczątki w jego namiocie.
20:27
Niebiosa odsłaniają jego winę, a ziemia powstaje przeciw niemu.
20:28
Plon jego domu będzie uprowadzony; w dzień Jego gniewu stanie się rozpływającą się wodą.
20:29
Oto udział niegodziwego od Boga i dziedzictwo naznaczone mu przez Wszechmocnego.