Biblia Jakuba Wujka
Księga Psalmów 104:35
104:1

Samemu Dawidowi. Błogosław, duszo moja, PANU. PANIE Boże mój, barzoś się wielmożnym okazał. Oblokłeś się w wyznanie i ozdobę,
104:2

odziany światłością jako szatą. Który rozściągasz niebo jako skórę,
104:3

który okrywasz wodami wierzch jego. Który kładziesz obłoki wstępem twoim, który chodzisz na skrzydłach wiatrowych.
104:4

Który czynisz anjoły twoje duchy, i sługi twoje ogień palący.
104:5

Któryś ugruntował ziemię na jej stałości, nie nachyli się na wiek wieku.
104:6

Głębokości jako szata odzienie jej, nad górami staną wody.
104:7

Na fukanie twoje ucieką, ulękną się głosu gromu twego.
104:8

Podnoszą się góry i zniżają pola na miejsce, któreś im założył.
104:9

Zamierzyłeś kres, którego nie przestąpią ani się wrócą okryć ziemię.
104:10

Który wypuszczasz źrzódła po dolinach pośrzodkiem między górami popłyną wody.
104:11

Będą pić wszytkie zwierzęta polne, osłowie dzicy czekać będą w pragnieniu swoim.
104:12

Nad nimi mieszkać będą ptaszkowie powietrzni, z pośrzodka skał wydadzą głosy.
104:13

Który pokrapiasz góry z wysokości swoich, z owocu spraw twoich nasyci się ziemia.
104:14

Który czynisz, że siano roście bydłu, a zioła na posługę człowieczą. Abyś wywiódł chleb z ziemie,
104:15

a wino rozweseliło serce człowiecze. Aby uweselił oblicze oliwą, a chleb serce człowiecze potwierdził.
104:16

Nasycają się drzewa polne i cedry Libanu, których nasadził.
104:17

Tam się wróble gnieździć będą, herodiona gniazdo jest wodzem ich.
104:18

Góry wysokie jeleniom, opoki ucieczka jeżom.
104:19

Uczynił księżyc dla czasów, słońce poznało zachód swój.
104:20

Przywiodłeś ciemność i zstała się noc, w nię przechodzić będą wszytkie zwierzęta leśne.
104:21

Szczenięta lwie ryczące, aby porwały i szukały od Boga pokarmu sobie.
104:22

Wzeszło słońce i zgromadzili się, i w jamach swoich położą się.
104:23

Wynidzie człowiek na robotę swoję i na sprawy swoje aż do wieczora.
104:24

Jako wielmożne są, PANIE, uczynki twoje, wszytkoś w mądrości uczynił, napełniona jest ziemia osiadłością twoją.
104:25

To morze wielkie i szerokie odnogami, tam płazy, których nie masz liczby, zwierzęta małe z wielkimi.
104:26

Tam okręty pływać będą. Smok ten, któregoś stworzył ku naigraniu jemu.
104:27

Wszytkie na cię czekają, abyś im dał pokarm czasu swego.
104:28

Gdy im ty dasz, będą zbierać, gdy otworzysz rękę twoję, wszytkie się dobrem napełnią.
104:29

Ale gdy ty odwrócisz oblicze, zatrwożą się, odejmiesz ducha ich i ustaną, i w proch się swój obrócą.
104:30

Wypuścisz ducha twego, a będą stworzone i odnowisz oblicze ziemie.
104:31

Niechajże chwała PANSKA będzie na wieki, będzie się PAN weselił w uczynkach swoich.
104:32

Który patrzy na ziemię i czyni, że drży, który tyka gór i kurzą się.
104:33

Będę śpiewał PANU za żywota mego, będę grał Bogu memu, póki mię zstawa.
104:34

Niech mu będzie wdzięczna wymowa moja, a ja się rozkocham w PANU.
104:35

Niechaj ustaną grzesznicy z ziemie, a złośnicy tak, że ich nie będzie. Błogosław, duszo moja, PANU!