Biblia Jakuba Wujka
Księga Ezechiela 22:26
A ty, synu człowieczy, izali nie sądzisz, izali nie sądzisz miasta krwawego? I okażesz im wszytkie obrzydłości jego.
I rzeczesz: To mówi PAN Bóg: Miasto przelewające krew w pośrzodku siebie, aby przyszedł czas jego, i które czyniło bałwany przeciw samemu sobie, żeby splugawione było.
We krwi twej, która od ciebie jest wylana, zgrzeszyłoś, a bałwany twemi, któreś czyniło, umazałoś się, i przybliżyłoś dni twoich, i przywiodłoś czas lat twoich: dlategom cię dał zelżeniem narodom i naśmiewiskiem wszem ziemiam.
Które blisko są i które daleko od ciebie, tryumfować będą z ciebie: smrodliwe, sławne, wielkie w zatraceniu.
Ojca i matkę sromocili w tobie, przychodnia potwarzali w pośrzodku ciebie, sierotę i wdowę zasmucili u ciebie.
Mężowie obmówcy byli w tobie na wylewanie krwie i na górach jadali w tobie, niecnotę płodzili w pośrzodku ciebie.
I każdy z żoną bliźniego swego czynił obrzydłość i świekier niewiastkę swoję mazał niecnotliwie, brat siostrę swoję, córkę ojca swego gwałcił w tobie.
Podarki brali w tobie na wylewanie krwie; lichwę i naddatek brałoś i łakomie potwarzałoś bliźnie twoje, a mnieś zapomniało, mówi PAN Bóg.
Otóżem klasnął rękoma swemi na łakomstwo twoje, któreś czyniło, i na krew, która rozlana jest w pośrzodku ciebie.
Izali wytrzyma serce twoje abo przemogą ręce twoje we dni, które ja uczynię tobie? Ja, PAN, mówiłem i uczynię.
I rozproszę cię między narody, i rozwieję cię po ziemiach, i uczynię, że ustanie nieczystota twoja od ciebie.
Synu człowieczy, obrócił mi się dom Izraelski w zużelicę: wszyscy ci miedź i cyna, i żelazo, i ołów w pośrzodku pieca; zużelicą z srebra zstali się.
Przetoż to mówi PAN Bóg: Dlatego, żeście się wszyscy obrócili w zużelicę, przeto oto ja zgromadzę was w pośrzodku Jeruzalem,
zgromadzeniem srebra i miedzi, i cyny, i żelaza, i ołowu do śrzodku pieca, abych w nim ogień zapalił dla zlania, tak zgromadzę w zapalczywości mojej i w gniewie moim, i uciszę się - i zleję was.
Jako się zlewa srebro w pośrzodku pieca, tak będziecie w pośrzodku jego. A poznacie, żem ja PAN, gdy wyleję rozgniewanie moje na was.
Synu człowieczy, mów do niej: Tyś jest ziemia nieczysta a dżdżem nie pokropiona w dzień zapalczywości.
Sprzysiężenie proroków w pośrzodku jej jako lew ryczący i chwytający obłów. Dusze pożerali, bogactwa i drogie rzeczy zabierali, wdów jej namnożyli w pośrzodku jej.
Kapłani jej wzgardzili zakon mój i splugawili świętynie moje. Między świętą rzeczą a nie świętą nie mieli różności, a między plugawym a czystym nie rozumieli, a od sobot moich odwracali oczy swoje i byłem splugawiony w pośrzodku ich.
Książęta jej w pośrzodku niej jako wilcy łapający obłów na wylewanie krwie i na tracenie dusz a na szukanie zysków łakomie.
A prorocy jej polepiali je bez przysady upatrując próżności a prorokując im kłamstwa, mówiąc: To mówi PAN Bóg, gdyż PAN nie mówił.
Lud ziemski potwarzali potwarzą i łupili gwałtownie. Niedostatecznego i ubogiego trapili i przychodnia tłumili potwarzą bez sądu.
I szukałem z nich męża, który by zastawił płot i stanął zastawiony przeciwko mnie za ziemią, abych jej nie rozproszył - a nie nalazłem.
I wylałem na nie rozgniewanie moje, ogniem gniewu mego strawiłem je: drogę ich oddałem na głowę ich, mówi PAN Bóg.
Wyszukiwanie

Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetu
Wczytywanie listy ksiąg ...







Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?