Biblia Gdańska (1632)
Księga: Przypowieści Salomonowych 18:12
18:1

Człowiek swej myśli, szuka tego, co mu się podoba, a w każdą rzecz wtrąca się.
18:2

Nie kocha się głupi w roztropności, ale w tem, co mu objawia serce jego.
18:3

Gdy przychodzi niezbożny, przychodzi też wzgarda, a z mężem lekkomyślnym urąganie.
18:4

Słowa ust męża mądrego są jako wody głębokie, a źródło mądrości jako potok wylewający.
18:5

Nie dobra to, mieć wzgląd na osobę niezbożnego, aby był podwrócony sprawiedliwy w sądzie.
18:6

Wargi głupiego zmierzają do swaru, a usta jego do bitwy wyzywają.
18:7

Usta głupiego są upadkiem jego, a wargi jego sidłem duszy jego.
18:8

Słowa obmówcy są jako słowa zranionych, a wszakże przenikają do wnętrzności żywota.
18:9

Kto niedbały w sprawach swoich, bratem jest utratnika.
18:10

Imię Pańskie jest mocną wieżą; sprawiedliwy się do niej uciecze, a wywyższony będzie.
18:11

Majętność bogatego jest miastem jego mocnem, a jako mur wysoki w myśli jego.
18:12

Przed upadkiem podnosi się serce człowiecze, a sławę uprzedza poniżenie.
18:13

Kto odpowiada, pierwej niż wysłucha, głupstwo to jego i zelżywość.
18:14

Duch męża znosi niemoc swoję; ale ducha utrapionego któż zniesie?
18:15

Serce rozumne nabywa umiejętności, a ucho mądrych szuka jej.
18:16

Dar człowieczy plac mu czyni, i przed wielmożnych przywodzi go.
18:17

Sprawiedliwym zda się ten, kto pierwszy w sprawie swojej; ale gdy przychodzi bliźni jego, dochodzi go.
18:18

Los uśmierza zwady, i między możnymi rozsądek czyni.
18:19

Brat krzywdą urażony trudniejszy nad miasto niedobyte, a swary są jako zawory u pałacu.
18:20

Z owocu ust każdego nasycon bywa żywot jego; urodzajem warg swych będzie nasycony.
18:21

Śmierć i żywot jest w mocy języka, a kto go miłuje, będzie jadł owoce jego.
18:22

Kto znalazł żonę, znalazł rzecz dobrą, i dostąpił łaski od Pana.
18:23

Ubogi pokornie mówi; ale bogaty odpowiada surowie.
18:24

Człowiek, który ma przyjaciół, ma się obchodzić po przyjacielsku, ponieważ przyjaciel bywa przychylniejszy nad brata.