Tytuł oryginalnyPoczyna się proroctwo Ezajasza proroka
1Przybliżcie się narodowie ku słuchaniu, a wy ludzie wyrozumiewajcie, ziemio i wszytko, co na niej jest, słuchaj, okrągu świata i wszystko, co się rodzi na niem. 2Abowiem popędliwość Pańska jest nad wszytkimi narody, a rozgniewanie jego nad wszytkimi zastępy ich, poraził je a podał je na pomordowanie. 3A pobici ich precz wyrzuceni będą i zaśmierdzą się trupy ich, a opłyną góry krwią ich. 4I wszytek zastęp niebieski zniszczeje, a niebiosa zwinione będą jako księgi i wszytek ich zastęp upadnie, jako liść upada z macice a z drzewa figowego. 5Abowiem miecz mój opojony jest na niebie. A oto zstąpi przeciw Edomczykom na sąd, a przeciw ludowi naznaczonemu ku straceniu. 6Miecz Pański pełny jest krwie, utłuścił się w tłustości i we krwi baranów i kozłów i w łoju około nerek skopowych, ofiara Pańska jest w Bozra, a wielka porażka w ziemi edomskiej. 7A jednorożcowie zstąpią z nimi i bycy z wołmi, a ziemia ich będzie pojona krwią i proch ich skrzepnie się z tłustością. 8Abowiem dzień jest pomsty Pański a rok zapłaty ku zemsczeniu Syjona. 9Rzeki jej obrócą się w smołę, a proch jej w siarkę, a ziemia w żywicę gorającą. 10Nie będzie zgaszona ani we dnie ani w nocy. Dym jej wiecznie się kurzyć będzie, a od narodu do narodu pusta będzie, a żaden nie będzie, co by przez nie przeszedł. 11Ale bąk i bocian posiędą ją, puchacz i kruk mieszkać w niej będą i będzie podług sznuru zborzona, a podług wagi spustoszona. 12Ślachcicy jej nie będą pany w niej i wszytki książęta jej wniwecz się obrócą. 13Zrostą ciernia na pałacach jej, pokrzywa i oset na zamkach jej, będzie mieszkaniem smokom, a przebywaniem struśom. 14Tam się zyim i jim zejdą, a zawoła latawiec na towarzysze swoje: Tam jędza leżeć będzie i najdzie sobie odpoczynienie. 15A lelek uplecie sobie gniazdo u wysiedzi jajca swe, a wylęże i schowa pod cieniem dzieci swe, a tamże się też zlecą społu sępowie. 16Szukajcie w księgach Pańskich, a czytajcie; nic się iście z tego nie umniejszy, a jedno z drugim nie ubędzie, abowiem usta jego to rozkazały, a duch jego zbierze je. 17Rzucił im o nie los, a ręka jego ją sznurem im rozmierzyła; posiędą ją na wieki, a od narodu do narodu mieszkać w niej będą.
Wyszukiwanie

Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetu
Wczytywanie listy ksiąg ...







Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?