Biblia Warszawska
Księga: Przypowieści Salomona 31:1
31:1

Słowa Lemuela, króla Massy, których go uczyła jego matka.
31:2

Cóż mam powiedzieć, mój pierworodny Lemuelu, i co, synu mojego łona, synu moich ślubów?
31:3

Nie oddawaj kobietom swojej siły, nie chodź drogami, na których gubią się królowie.
31:4

Królom, o Lemuelu, królom nie wypada pić wina albo książętom pragnąć mocnego napoju,
31:5

Aby przy piciu nie zapomnieli ustaw i nie naginali prawa wszystkich ubogich.
31:6

Dajcie mocny napój ginącemu i wino strapionym na duchu!
31:7

Niech piją i zapomną o nędzy i nie pomną już swojego trudu.
31:8

Otwórz swoje usta w obronie niemego i w sprawie wszystkich opuszczonych!
31:9

Otwórz swoje usta, sądź sprawiedliwie, ubogim i biednym wymierzaj sprawiedliwość!
31:10

Dzielna kobieta - trudno o taką - jej wartość przewyższa perły,
31:11

Serce małżonka ufa jej, nie brak mu niczego,
31:12

Gdyż wyświadcza mu dobro, a nie zło, po wszystkie dni swojego życia;
31:13

Dba o wełnę i len i pracuje żwawo swoimi rękami.
31:14

Podobna jest do okrętów handlowych, z daleka przywozi żywność.
31:15

Wstaje wcześnie, gdy jeszcze jest noc; daje żywność swoim domownikom, a swoim służącym, co im się należy.
31:16

Gdy zechce mieć rolę, nabywa ją, pracą swoich rąk zasadza winnicę.
31:17

Mocą przepasuje swoje biodra i rześko porusza ramionami.
31:18

Wyczuwa pożytek ze swojej pracy, jej lampa także w nocy nie gaśnie.
31:19

Wyciąga ręce po kądziel, swoimi palcami chwyta wrzeciono.
31:20

Otwiera swoją dłoń przed ubogim, a do biedaka wyciąga swoje ręce.
31:21

Nie boi się śniegu dla swoich domowników, bo wszyscy jej domownicy mają po dwa ubrania.
31:22

Sama sobie sporządza okrycia, jej szata jest z purpury i bisioru.
31:23

Mąż jej jest w bramach szanowany, zasiada w radzie starszych kraju.
31:24

Wyrabia spodnią bieliznę i sprzedaje ją, i pasy dostarcza kupcowi.
31:25

Dziarskość i dostojność jest jej strojem, z uśmiechem na twarzy patrzy w przyszłość.
31:26

Gdy otwiera usta, mówi mądrze, a jej język wypowiada dobre rady.
31:27

Czuwa nad biegiem spraw domowych, nie jada chleba nie zapracowanego.
31:28

Jej synowie nazywają ją szczęśliwą, jej mąż sławi ją, mówiąc:
31:29

Jest wiele dzielnych kobiet, lecz ty przewyższasz wszystkie!
31:30

Zmienny jest wdzięk i zwiewna jest uroda, lecz bogobojna żona jest godna chwały.
31:31

Oddajcie jej, co się jej należy! Niech ją w bramach wysławiają jej czyny!