Biblia Warszawska
Księga Joba 37:3
37:1

Zaiste, dlatego drży moje serce i skacze ze swojego miejsca.
37:2

Słuchajcie pilnie grzmotu jego głosu i pomruku, który wychodzi z jego ust!
37:3

Wypuszcza go pod całym niebem, a jego światło sięga do krańców ziemi.
37:4

Za nim huczy grzmot, grzmi swym potężnym głosem, a gdy się słyszy jego głos, nie powstrzymuje błyskawic.
37:5

Bóg przedziwnie grzmi swoim głosem, czyni wielkie rzeczy, których nie rozumiemy.
37:6

Bo do śniegu mówi: Padaj na ziemię! do deszczu i ulewy: Padajcie rzęsiście!
37:7

Pieczętuje rękę każdego człowieka, aby wszyscy ludzie znali jego dzieło.
37:8

Wtedy zwierzęta wchodzą do kryjówek i kładą się w swych legowiskach.
37:9

Z komory południa wychodzi huragan, a od wiatrów północnych mróz.
37:10

Od tchnienia Bożego powstaje lód, a szerokie wody zamarzają.
37:11

Obciąża chmury gradem i swoją błyskawicą rozpędza obłoki,
37:12

Które kieruje dokąd chce, aby czyniły wszystko, co im każe, na całej powierzchni ziemskiej,
37:13

Albo jako rózgę karzącą, albo jako błogosławieństwo dla swojej ziemi, albo zsyła je w dowód swojej łaski.
37:14

Słuchaj tego, Jobie, zastanów się i rozważ cuda Boga!
37:15

Czy wiesz, jakie zadanie Bóg im wyznacza i jak każe zabłysnąć światłu swego obłoku?
37:16

Czy wiesz coś o unoszeniu się chmur, o cudach tego, który jest doskonały w mądrości?
37:17

Ty, którego szaty się rozgrzewają, gdy ziemia odpoczywa pod wiatrem południa?
37:18

Czy potrafisz tak jak On rozpostrzeć sklepienie niebios, które jest mocne jak lustro polerowane?
37:19

Poucz nas, co mu mamy powiedzieć, bo nic nie możemy przytoczyć z powodu ciemnoty!
37:20

Czy należy mu powiedzieć, że chcę mówić? Czy żądał kto własnej zguby?
37:21

Czasem nie widzi się światła słonecznego, gdyż zaciemniły je obłoki, lecz gdy powieje wiatr i rozprasza je,
37:22

Z północy zjawia się złocisty blask, Boga otacza przerażająca jasność.
37:23

Wszechmocny jest niedostępny, jest potężny siłą i bogaty w sprawiedliwość, ale nie podepcze prawa.
37:24

Dlatego niechże boją się go ludzie; wszakże On nie zważa na tych, którzy o swojej mądrości wiele myślą.