Nawigacja

Biblia Warszawska
Księga Joba 32:1

Wystąpienie Elihu

¹A owi trzej mężowie przestali odpowiadać Jobowi, ponieważ on sam uważał się za sprawiedliwego. ²Wtedy Elihu, syn Berachela Buzytczyka, z rodu Rama, uniósł się gniewem. Zapłonął gniewem na Joba, że uważał się za sprawiedliwszego od Boga, ³Zapłonął także gniewem na trzech jego przyjaciół, że nie znaleźli żadnej odpowiedzi, a jednak potępili Joba. ⁴Elihu więc czekał, gdy oni z Jobem rozmawiali, ponieważ byli starsi od niego. ⁵Lecz widząc, że ustom tych trzech mężów brakło odpowiedzi, Elihu zapłonął gniewem. ⁶Potem odezwał się Elihu, syn Berachela Buzytczyka, i rzekł: Jestem młody latami, a wy starzy, dlatego wahałem się i bałem się wyjawić wam swoje zdanie. ⁷Myślałem: Niech dni przemówią, a mnogość lat niech uczy mądrości! ⁸Lecz duch, który jest w człowieku, i tchnienie Wszechmocnego czynią ich rozumnymi. ⁹Nie zawsze sędziwi są mądrzy, a starcy rozumieją to, co prawe. ¹⁰Dlatego mówię: Słuchajcie mnie! Ja także wypowiem swoje zdanie. ¹¹Oto czekałem na wasze mowy, przysłuchiwałem się waszym rozumnym wypowiedziom, aż wy zgłębicie słowa. ¹²Na was zważałem, a oto nie było nikogo, kto by przekonał Joba, kto z was by odpowiedział na jego słowa. ¹³Nie mówcie: Znaleźliśmy mądrość. Bóg, a nie człowiek, może go pokonać. ¹⁴Nie do mnie zwrócił się ze swą mową, więc nie będę mu odpowiadał waszymi słowami. ¹⁵Zmieszani są, nie odpowiadają już; słów im brak. ¹⁶I czy mam czekać, ponieważ oni nie mówią, ponieważ zamikli i już nie odpowiadają? ¹⁷Ja także chcę ze swej strony odpowiedzieć i ja chcę wypowiedzieć swoje zdanie. ¹⁸Bo jestem pełen słów, duch rozsadza mnie w moim wnętrzu. ¹⁹Oto moje wnętrze jest jak moszcz, który nie ma ujścia, grozi pęknięciem jak nowe bukłaki. ²⁰Dlatego muszę mówić, aby sobie ulżyć, otworzę swoje wargi i odezwę się. ²¹Nie będę brał niczyjej strony i nikomu nie będę schlebiał. ²²Nie umiem schlebiać, gdyż mój Stwórca wnet by mnie utrącił.