Biblia WarszawskaKsięga Joba 27:4 27:1
Potem Job ciągnął dalej swoją rzecz, mówiąc:
27:2
Jako żyje Bóg, który mnie pozbawił prawa, i Wszechmocny, który moją duszę napoił goryczą,
27:3
Zaiste, póki staje tchu we mnie i tchnienia Bożego w moich nozdrzach,
27:4
Moje wargi nie będą mówiły niegodziwości i mój język nie będzie wypowiadał fałszu.
27:5
Nie daj, Boże, bym wam przyznał słuszność! Mojej niewinności będę bronił aż do śmierci.
27:6
Podtrzymuję moją sprawiedliwość i nie puszczę jej; moje sumienie nie potępia żadnego mojego dnia.
27:7
Niech tak się wiedzie mojemu wrogowi jak bezbożnikowi, a mojemu przeciwnikowi jak złoczyńcy!
27:8
Bo jakąż nadzieję ma niegodziwiec, gdy skończy, gdy Bóg zażąda jego duszy?
27:9
Czy usłyszy Bóg jego wołanie, gdy go nawiedzi niedola?
27:10
Czy może spokojnie polegać na Wszechmocnym, wzywać Boga w każdym czasie?
27:11
Pouczę was o działaniu Boga, nie zataję tego, co zamyśla Wszechmocny.
27:12
Wszak wy wszyscy widzieliście to, dlaczego więc pleciecie takie niedorzeczności?
27:13
Taki los przeznacza Bóg człowiekowi bezbożnemu, takie jest dziedzictwo niegodziwców, które odbierają od Wszechmocnego!
27:14
Gdy jego dzieci podrosną, pójdą pod miecz; a jego latorośle nie nasycą się chlebem.
27:15
Ci, co pozostaną po nim, będą pochowani w czasie zarazy, a wdowy po nich nie będą ich opłakiwały.
27:16
Choćby nagromadził srebra jak prochu, a przygotował kupę szat jak gliny,
27:17
On je przygotuje, lecz przyodzieje je sprawiedliwy, a srebro posiądzie nabożny.
27:18
Wybudował swój dom jak pająk niby chatkę, jaką postawił sobie stróż.
27:19
Kładzie się na spoczynek jako bogaty, lecz tego już nie powtórzy; gdy otworzy oczy, nic już nie ma.
27:20
Strachy dosięgną go w dzień biały, a w nocy porwie go burza.
27:21
Wiatr wschodni uniesie go i musi iść; porwie go z jego miejsca zamieszkania.
27:22
Rzuca tym w niego bez litości i on musi szybko uciekać przed jego mocą.
27:23
Oklaskuje się jego upadek i wygwizduje się go z jego miejsca.