Biblia Warszawska
Księga Joba 27:21
27:1

Potem Job ciągnął dalej swoją rzecz, mówiąc:
27:2

Jako żyje Bóg, który mnie pozbawił prawa, i Wszechmocny, który moją duszę napoił goryczą,
27:3

Zaiste, póki staje tchu we mnie i tchnienia Bożego w moich nozdrzach,
27:4

Moje wargi nie będą mówiły niegodziwości i mój język nie będzie wypowiadał fałszu.
27:5

Nie daj, Boże, bym wam przyznał słuszność! Mojej niewinności będę bronił aż do śmierci.
27:6

Podtrzymuję moją sprawiedliwość i nie puszczę jej; moje sumienie nie potępia żadnego mojego dnia.
27:7

Niech tak się wiedzie mojemu wrogowi jak bezbożnikowi, a mojemu przeciwnikowi jak złoczyńcy!
27:8

Bo jakąż nadzieję ma niegodziwiec, gdy skończy, gdy Bóg zażąda jego duszy?
27:9

Czy usłyszy Bóg jego wołanie, gdy go nawiedzi niedola?
27:10

Czy może spokojnie polegać na Wszechmocnym, wzywać Boga w każdym czasie?
27:11

Pouczę was o działaniu Boga, nie zataję tego, co zamyśla Wszechmocny.
27:12

Wszak wy wszyscy widzieliście to, dlaczego więc pleciecie takie niedorzeczności?
27:13

Taki los przeznacza Bóg człowiekowi bezbożnemu, takie jest dziedzictwo niegodziwców, które odbierają od Wszechmocnego!
27:14

Gdy jego dzieci podrosną, pójdą pod miecz; a jego latorośle nie nasycą się chlebem.
27:15

Ci, co pozostaną po nim, będą pochowani w czasie zarazy, a wdowy po nich nie będą ich opłakiwały.
27:16

Choćby nagromadził srebra jak prochu, a przygotował kupę szat jak gliny,
27:17

On je przygotuje, lecz przyodzieje je sprawiedliwy, a srebro posiądzie nabożny.
27:18

Wybudował swój dom jak pająk niby chatkę, jaką postawił sobie stróż.
27:19

Kładzie się na spoczynek jako bogaty, lecz tego już nie powtórzy; gdy otworzy oczy, nic już nie ma.
27:20

Strachy dosięgną go w dzień biały, a w nocy porwie go burza.
27:21

Wiatr wschodni uniesie go i musi iść; porwie go z jego miejsca zamieszkania.
27:22

Rzuca tym w niego bez litości i on musi szybko uciekać przed jego mocą.
27:23

Oklaskuje się jego upadek i wygwizduje się go z jego miejsca.