Nawigacja

Biblia Warszawska
Księga Joba 14:22

Job ubolewa nad krótkim trwaniem życia

¹Człowiek urodzony z niewiasty żyje krótko i jest pełen niepokoju. ²Wyrasta jak kwiat i więdnie; ucieka jak cień i nie ostaje się. ³Aleć jeszcze nad takim masz otwarte oczy i pozywasz mnie przed siebie na sąd. ⁴Jak może czysty pochodzić od nieczystego? Nie ma ani jednego. ⁵Gdy jednak jego dni są ustalone, a liczba jego miesięcy postanowiona u ciebie, gdy Ty wyznaczyłeś mu kres, którego nie może przekroczyć, ⁶Odwróć od niego swój wzrok, niech odpocznie, niech jak najemnik nacieszy się swoim dniem. ⁷Drzewo może mieć nadzieję; choć jest ścięte, znowu się odradza, a jego pędy rosną dalej, ⁸Chociaż jego korzeń zestarzeje się w ziemi i jego pień obumiera w prochu, ⁹To jednak, gdy poczuje wilgoć, puszcza pędy i gałęzie jak świeża sadzonka. ¹⁰Lecz gdy człowiek skona, leży bezwładny; a gdy człowiek wyzionie ducha, gdzie jest potem? ¹¹Jak ubywa wód z morza, jak strumień opada i wysycha, ¹²Tak człowiek, gdy się położy, nie wstanie; dopóki niebo nie przeminie, nie ocuci się i nie obudzi się ze swojego snu. ¹³Obyś mnie ukrył w krainie umarłych, schował mnie, aż uśmierzy się twój gniew, wyznaczył mi kres, a potem wspomniał na mnie! ¹⁴Gdy człowiek umiera, czy znowu ożyje? Przez wszystkie dni mojej służby będę oczekiwał, aż nadejdzie zmiana. ¹⁵Wtedy będziesz wołał, a ja ci odpowiem, będziesz tęsknił za tworem swoich rąk. ¹⁶Lecz teraz liczysz moje kroki, pilnujesz mojego grzechu. ¹⁷Mój występek jest zapieczętowany w woreczku, a moja wina powleczona barwą.

Ludzkie nadzieje są złudne

¹⁸Zaprawdę, jak obsuwająca się góra pęka, a skała przesuwa się ze swego miejsca, ¹⁹Jak woda drąży kamienie, a ulewa spłukuje glebę, tak Ty wniwecz obracasz nadzieję człowieka. ²⁰Bierzesz na zawsze nad nim górę - i odchodzi; zmieniasz jego oblicze - i odprawiasz go. ²¹Jego dzieci zdobywają szacunek - lecz on o tym nie wie; gdy żyją w poniżeniu, on na to nie zważa.