Wyszukiwanie
1Pieśń pouczająca. Asafowy. Słuchaj, mój ludu, nauki mojej; nakłońcie wasze uszy na słowa ust moich. 2Do przypowieści otworzę me usta, wyjawię tajemnice zamierzchłego wieku. 3Cośmy słyszeli i cośmy poznali, i co nam opowiedzieli nasi ojcowie, 4tego nie ukryjemy przed ich synami. Opowiemy przyszłemu potomstwu chwałę Pana i Jego potęgę, i cuda, których dokonał. 5Albowiem nadał On w Jakubie przykazania i ustanowił Prawo w Izraelu, aby to, co zlecił naszym ojcom, podawali swym synom, 6aby to poznało przyszłe pokolenie, synowie, co się narodzą, 7że mają pokładać nadzieję w Bogu i nie zapominać dzieł Boga, lecz strzec Jego poleceń. 8A niech nie będą jak ich ojcowie, pokoleniem opornym, buntowniczym, pokoleniem o chwiejnym usposobieniu, którego duch nie dochowuje Bogu wierności. 9Synowie Efraima, uzbrojeni w łuki, w dniu bitwy poszli w rozsypkę. 10Nie zachowali przymierza z Bogiem i nie chcieli postępować według Jego Prawa. 11Zapomnieli o Jego dziełach i o cudach, które im ukazał. 12Uczynił cuda przed ich ojcami w ziemi egipskiej na polu Soanu. 13Rozdzielił morze, a ich przeprowadził i wody ustawił jak groblę. 14Przez dzień ich prowadził obłokiem, a przez całą noc blaskiem ognia. 15Rozłupał skały w pustyni i jak wielką otchłanią obficie ich napoił. 16Wydobył ze skały strumienie, i wylał wodę jak rzekę. 17Lecz nadal grzeszyli przeciw Niemu, obrażali Najwyższego w kraju suchym. 18Wystawiali Boga na próbę w swych sercach, żądając strawy dla swego pożądania. 19Mówili przeciw Bogu, rzekli: Czyż Bóg potrafi nakryć stół w pustyni? 20Oto w skałę uderzył, popłynęły wody i wytrysnęły strumienie: Czy także potrafi dać chleba albo ludowi swemu przygotować mięso? 21Toteż gdy Pan usłyszał, zapalił się gniewem, i ogień rozgorzał przeciw Jakubowi, ⟨i gniew jeszcze powstał przeciw Izraelowi⟩, 22że nie uwierzyli w Boga i nie zaufali Jego pomocy. 23Potem z góry wydał rozkaz chmurom i bramy nieba otworzył, 24i spuścił jak deszcz mannę do jedzenia: dał im zboże z nieba. 25Człowiek chleb mocarzy spożywał - żywności zesłał im do syta. 26Wzbudził na niebie wicher od wschodu i mocą swą przywiódł wiatr południowy. 27I zesłał na nich mięso, jak kurzawę, i ptaki skrzydlate, jak morski piasek. 28Sprawił, że pospadały na ich obóz dokoła ich namiotów. 29Jedli więc i nasycili się w pełni, i zaspokoił ich pożądanie. 30Jeszcze nie zaspokoili swego pożądania i pokarm był jeszcze w ich ustach, 31gdy się rozżarzył przeciw nim gniew Boży: zabił ich dostojników, a młodzieńców Izraela powalił. 32Jednakże nadal grzeszyli i nie wierzyli Jego cudom. 33Szybko ich dni zakończył i lata ich nagłą zatratą. 34Gdy ich zabijał, szukali Go, nawracali się i znów szukali Boga. 35I przypominali sobie, że Bóg jest dla nich skałą, że Bóg Najwyższy ich zbawicielem. 36Lecz oszukiwali Go swymi ustami i kłamali Mu swoim językiem. 37Ich serce nie trwało przy Nim, w przymierzu z Nim nie byli stali. 38On jednak litując się odpuszczał winę, a nie wytracał, i często odwracał swój gniew, i nie pobudzał całej swej zapalczywości. 39Przypominał sobie, że są tylko ciałem i tchnieniem, które odchodzi, a nie wraca. 40Ileż razy drażnili Go na pustyni i zasmucali Go na pustkowiu! 41I ponownie Boga wystawiali na próbę, gniewali Świętego Izraela. 42Nie pamiętali Jego ręki - dnia, w którym ich wybawił od ciemiężyciela, 43kiedy czynił w Egipcie swe znaki i swoje cuda na polu Soanu, 44i rzeki ich w krew zamienił, i ich strumienie, aby pić nie mogli. 45Nasłał na nich muchy, które ich kąsały, i zgubne dla nich żaby. 46Ich zbiory wydał owadom, a owoc ich pracy szarańczy. 47Poraził gradem ich winnice, a szronem ich sykomory. 48Ich bydło wydał na pastwę zarazy, a na pastwę choroby ich trzody. 49Zesłał na nich żar swojego gniewu: oburzenie, zapalczywość i udrękę - orszak zwiastunów klęski. 50Otworzył drogę dla swego gniewu: nie zachował ich od śmierci, ich życie wydał zarazie. 51I poraził w Egipcie wszystko pierworodne, pierwsze ich płody w namiotach Chama. 52A swój lud wyprowadził jak owce i powiódł w pustyni jak trzodę. 53Wiódł ich bezpiecznie, tak że się nie bali, a ich wrogów przykryło morze. 54Wprowadził ich do swej ziemi świętej, do gór, które nabyła Jego prawica; 55i wygnał przed nimi narody, a im losem wyznaczył dziedzictwo i w namiotach tamtych osadził szczepy Izraela. 56Ale wystawiali na próbę i drażnili Boga Najwyższego, i Jego przykazań nie strzegli. 57Odstępowali zdradziecko, jak ich ojcowie, byli zmienni, jak łuk zawodny. 58Pobudzali Go do gniewu przez swoje wyżyny i wzniecali Jego zazdrość swoimi rzeźbami. 59Bóg usłyszał i zapłonął gniewem, i zupełnie odrzucił Izraela. 60I porzucił mieszkanie w Szilo, przybytek, gdzie mieszkał wśród ludzi. 61I oddał swoją moc w niewolę, a swą chwałę w ręce nieprzyjaciół. 62I wydał pod miecz swój naród, i rozjątrzył się na swoje dziedzictwo. 63Młodzieńców ich pochłonął ogień, a nad ich pannami nie śpiewano pieśni weselnych. 64Ich kapłani poginęli od miecza, a ich wdowy nie mogły lamentować. 65Lecz Pan się ocknął jak ze snu, jak wojownik winem zmożony. 66I poraził od tyłu swych nieprzyjaciół: wieczystą sromotą ich okrył. 67Odrzucił namiot Józefa i nie wybrał szczepu Efraima, 68lecz wybrał pokolenie Judy, górę Syjon, którą umiłował. 69I wzniósł swoją świątynię, jak wysokie niebo, jak ziemię, którą ugruntował na wieki. 70Wybrał swego sługę Dawida i wziął go od owczych zagród: 71powołał go, gdy chodził za karmiącymi [owcami], by pasł Jakuba, lud Jego, i Izraela, Jego dziedzictwo. 72On ich pasł w prawości swego serca i roztropnie prowadził swoimi rękoma.
Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetuNawigacja
Wczytywanie listy ksiąg ...Nie bój się! - Werset na dziś
Wersety o pokoju na 365 dni w roku!
I rzekł do nich Jozue: Nie bójcie się i nie lękajcie się, bądźcie silni i odważni, bo tak uczyni Pan wszystkim waszym nieprzyjaciołom, z którymi będziecie walczyć.
Joz 10:25
Joz 10:25
W Chrystusie
A jeśli dziećmi, to i dziedzicami, dziedzicami Bożymi, a współdziedzicami Chrystusa, jeśli tylko razem z nim cierpimy, abyśmy także razem z nim uwielbieni byli.
Rzym 8:17
Rzym 8:17
Kim jesteś i co masz w Chrystusie.
Czy wiesz że?
Każda ofiara z pokarmów (zboża) musiała zostać posolona (III Mojż 2:13).
Fakty i ciekawostki Biblijne.
Obietnice Boże
A gdy mnie będziecie szukać, znajdziecie mnie. Gdy mnie będziecie szukać całym swoim sercem,
Jer 29:13
Jer 29:13
"Uczyłem mój lud, że może mieć, to co mówi, lecz oni ciągle mówią, to co mają."
Szukaj w dialogach Beta
Pozostaw to pole puste aby wyświetlić wszystkie wypowiedzi tej lub do tej osoby.
Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?