Biblia Tysiąclecia
Księga Psalmów 147:9
147:1

⟨Alleluja⟩. Dobrze jest grać naszemu Bogu, wdzięcznie jest nucić pieśń pochwalną.
147:2

Pan buduje Jeruzalem, gromadzi rozproszonych z Izraela;
147:3

On leczy złamanych na duchu i przewiązuje ich rany.
147:4

On liczbę gwiazd oznacza, wszystkie je woła po imieniu.
147:5

Pan nasz jest wielki i zasobny w siły, mądrość Jego jest niewypowiedziana.
147:6

Pan dźwiga pokornych, a poniża występnych aż do ziemi.
147:7

Śpiewajcie pieśń dziękczynną Panu, grajcie Bogu naszemu na harfie.
147:8

On niebo okrywa chmurami, deszcz przygotowuje dla ziemi; sprawia, że góry wypuszczają trawę ⟨i zioła, by ludziom służyły⟩;
147:9

On daje pokarm bydłu, pisklętom kruka to, o co wołają.
147:10

Nie kocha się w sile rumaka; nie ma też upodobania w goleniach męża.
147:11

Podobają się Panu ci, którzy się Go boją, którzy wyczekują Jego łaski.
147:12

Chwal, Jerozolimo, Pana, chwal Boga twego, Syjonie!
147:13

Umacnia bowiem zawory bram twoich i błogosławi synom twoim w tobie.
147:14

Zapewnia pokój twoim granicom, nasyca ciebie najlepszą pszenicą.
147:15

Na ziemię zsyła swoje orędzie, mknie chyżo Jego słowo.
147:16

On daje śnieg niby wełnę, a szron jak popiół rozsiewa.
147:17

Ciska swój grad jak okruchy chleba; od Jego mrozu ścinają się wody.
147:18

Posyła słowo swoje i każe im tajać; każe wiać swemu wiatrowi, a spływają wody.
147:19

Obwieścił swoje słowa Jakubowi, Izraelowi ustawy swe i wyroki.
147:20

Żadnemu narodowi tak nie uczynił: o swoich wyrokach ich nie pouczył. Alleluja.