Biblia TysiącleciaKsięga Psalmów 147:15 ...
147:1
⟨Alleluja⟩. Dobrze jest grać naszemu Bogu, wdzięcznie jest nucić pieśń pochwalną.
147:2
Pan buduje Jeruzalem, gromadzi rozproszonych z Izraela;
147:3
On leczy złamanych na duchu i przewiązuje ich rany.
147:4
On liczbę gwiazd oznacza, wszystkie je woła po imieniu.
147:5
Pan nasz jest wielki i zasobny w siły, mądrość Jego jest niewypowiedziana.
147:6
Pan dźwiga pokornych, a poniża występnych aż do ziemi.
147:7
Śpiewajcie pieśń dziękczynną Panu, grajcie Bogu naszemu na harfie.
147:8
On niebo okrywa chmurami, deszcz przygotowuje dla ziemi; sprawia, że góry wypuszczają trawę ⟨i zioła, by ludziom służyły⟩;
147:9
On daje pokarm bydłu, pisklętom kruka to, o co wołają.
147:10
Nie kocha się w sile rumaka; nie ma też upodobania w goleniach męża.
147:11
Podobają się Panu ci, którzy się Go boją, którzy wyczekują Jego łaski.
147:12
Chwal, Jerozolimo, Pana, chwal Boga twego, Syjonie!
147:13
Umacnia bowiem zawory bram twoich i błogosławi synom twoim w tobie.
147:14
Zapewnia pokój twoim granicom, nasyca ciebie najlepszą pszenicą.
147:15
Na ziemię zsyła swoje orędzie, mknie chyżo Jego słowo.
147:16
On daje śnieg niby wełnę, a szron jak popiół rozsiewa.
147:17
Ciska swój grad jak okruchy chleba; od Jego mrozu ścinają się wody.
147:18
Posyła słowo swoje i każe im tajać; każe wiać swemu wiatrowi, a spływają wody.
147:19
Obwieścił swoje słowa Jakubowi, Izraelowi ustawy swe i wyroki.
147:20
Żadnemu narodowi tak nie uczynił: o swoich wyrokach ich nie pouczył. Alleluja.