Biblia Tysiąclecia
Księga Psalmów 109:1
109:1

Kierownikowi chóru. Dawidowy. Psalm. Nie milcz, o Boże, którego wychwalam,
109:2

bo rozwarli na mnie usta niecne i podstępne. Mówili ze mną językiem kłamliwym,
109:3

osaczyli mnie nienawistnymi słowami i bez przyczyny mnie napastowali.
109:4

Oskarżali mnie w zamian za miłość moją; a ja się modliłem.
109:5

Odpłacili mi złem za dobre i nienawiścią za moją miłość.
109:6

Pobudź przeciwko niemu grzesznika, niech stanie po prawicy jego oskarżyciel!
109:7

Gdy go sądzić będą, niech wyjdzie jako przestępca, niech prośba jego stanie się winą.
109:8

Niech dni jego będą nieliczne, a urząd jego niech przejmie kto inny!
109:9

Niechaj jego synowie będą sierotami, a jego żona niech zostanie wdową!
109:10

Niech jego dzieci wciąż się tułają i żebrzą, i niech zostaną wygnane z rumowisk!
109:11

Niechaj lichwiarz czyha na całą jego posiadłość, a obcy niech rozdrapią owoc jego pracy!
109:12

Niech nikt nie okaże mu życzliwości, niech nikt się nie zlituje nad jego dziećmi!
109:13

Niech jego potomstwo ulegnie zatracie; niech w drugim pokoleniu zaginie ich imię!
109:14

Niech Pan zapamięta winę jego ojców, niech grzech jego matki nie będzie zgładzony!
109:15

Niech zawsze stoją przed Panem i niech On wykorzeni z ziemi pamięć o nim,
109:16

za to, że nie pomyślał, by okazać życzliwość, lecz prześladował biedaka i nieszczęśliwego, i w sercu strapionego śmiertelnie.
109:17

Miłował złorzeczenie: niech się nań obróci; w błogosławieństwie nie miał upodobania: niech od niego odstąpi!
109:18

Niech się odzieje przekleństwem jak szatą; niech ono przeniknie jak woda do jego wnętrzności i jak oliwa [wejdzie] w jego kości!
109:19

Niech mu będzie jak odzienie, które go okrywa, i pas, którym stale się opina.
109:20

Taką niech mają zapłatę od Pana moi oskarżyciele, którzy przeciw mnie mówią złe rzeczy.
109:21

Lecz Ty, Panie, mój Panie, ujmij się za mną przez wzgląd na Twoje imię; wybaw mnie, bo łaskawa jest Twoja dobroć.
109:22

Bo jestem nędzny i nieszczęśliwy, a serce jest we mnie zranione.
109:23

Niknę jak cień, co się nachyla, strząsają mnie jak szarańczę.
109:24

Kolana mi się chwieją od postu i ciało moje schnie bez tłuszczu.
109:25

Dla tamtych stałem się urągowiskiem; widząc mnie potrząsają głowami.
109:26

Dopomóż mi, Panie, mój Boże; ocal mnie w swej łaskawości,
109:27

aby poznali, że to Twoja ręka, żeś Ty, o Panie, tego dokonał.
109:28

Niech oni złorzeczą, ale Ty błogosław! Niech się zawstydzą powstający na mnie, Twój sługa zaś niechaj się cieszy!
109:29

Niech moi oskarżyciele odzieją się hańbą, niech się wstydem okryją jak płaszczem!
109:30

Chcę wielce dziękować Panu swoimi ustami i chwalić Go w pośrodku tłumów;
109:31

bo stanął po prawicy biednego, aby go wybawić od sądzących jego życie.