1Mądrość zbudowała sobie dom i wyciosała siedem kolumn, 2nabiła zwierząt, namieszała wina i stół zastawiła. 3Służące wysłała, by wołały z wyżynnych miejsc miasta: 4Prostaczek niech do mnie tu przyjdzie. Do tego, komu brak mądrości, mówiła: 5Chodźcie, nasyćcie się moim chlebem, pijcie wino, które zmieszałam. 6Odrzućcie głupotę i żyjcie, chodźcie drogą rozwagi! 7Kto poucza szydercę, ściąga na siebie wzgardę, strofując nieprawego, sam sobie szkodzi. 8Nie strofuj szydercy, by cię nie znienawidził, strofuj mądrego, a będzie cię kochał. 9Ucz mądrego, a stanie się mędrszy, oświeć mądrego, a zwiększy swą wiedzę. 10Treścią mądrości jest bojaźń Pańska, rozsądkiem - poznanie Świętego. 11Dzięki mnie twe dni się pomnożą, lata życia będą ci dodane. 12Pomagasz sobie, gdy jesteś rozumny, a gdyś szydercą, sam na tym ucierpisz. 13Niewiasta Głupota ciągle się rzuca, Pustota niczego nie pojmie. 14Przy bramie swego domu usiadła, na tronie, na wyżynach w mieście, 15by wołać na przechodzących drogą, na tych, co prosto idą swymi ścieżkami. 16Niech zboczy tu niedoświadczony - odzywa się do tego, komu brak mądrości: 17Przyjemna jest woda kradziona, chleb [wzięty] skrycie jest smaczny. 18Nie myśli się o tym, że tam bawią zmarli, jej zaproszeni - w głębinach Szeolu.
Wyszukiwanie

Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetu
Wczytywanie listy ksiąg ...







Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?