Biblia Tysiąclecia
Księga Przysłów 7:3
7:1

Synu, przestrzegaj słów moich, moje nakazy przechowuj u siebie!
7:2

Strzeż mych nakazów, byś żył, jak źrenicy oka - mych uwag.
7:3

Do palca je swego przymocuj, na tablicy serca je zapisz.
7:4

Mów do mądrości: Ma siostro!, przyjaciółką nazywaj roztropność,
7:5

abyś się ustrzegł przed cudzą żoną, przed obcą, co mowę ma gładką.
7:6

Przez okno bowiem swego domu, przez kratę się przyglądałem,
7:7

ujrzałem wśród nieświadomych, poznałem pomiędzy chłopcami młodzieńca lekkomyślnego.
7:8

Przechodził ulicą obok narożnika, na drogę do domu jej wstąpił,
7:9

o zmroku, o późnej godzinie, pod osłoną nocnych ciemności.
7:10

Oto kobieta wychodzi naprzeciw - strój nierządnicy, a zamiar ukryty,
7:11

wzburzona, nieopanowana, nie ustoi w domu jej noga:
7:12

to na ulicy, to na placu, na każdym rogu czatuje.
7:13

Chwyciła go i obejmuje, z bezczelną miną doń rzekła:
7:14

Miałam złożyć ofiarę biesiadną, dziś dopełniłam swych ślubów,
7:15

wyszłam tobie naprzeciw, zaczęłam cię szukać, znalazłam.
7:16

Kilimem swe łoże wysłałam, kobiercem wzorzystym z Egiptu,
7:17

swą pościel mirrą skropiłam, aloesem i cynamonem.
7:18

Chodź, pijmy rozkosz do rana, miłością się cieszmy,
7:19

bo mąż poza domem przebywa, udał się w drogę daleką:
7:20

wór pieniędzy zabrał ze sobą, ma wrócić na pełnię księżyca.
7:21

Omamiła go długą namową, pochlebstwem swych warg go uwiodła;
7:22

podążył tuż za nią niezwłocznie, jak wół, co idzie na rzeź, jak jeleń związany powrozem,
7:23

aż strzała przeszyje wątrobę; jak wróbel, co wpada w sidło, nieświadom, że idzie o życie.
7:24

Teraz, synowie, słuchajcie mnie, zważajcie na słowa ust moich;
7:25

niechaj twe serce w jej stronę nie zbacza, po ścieżkach jej się nie błąkaj;
7:26

bo wielu raniła, strąciła ich wielu - a wszystkich zabiła.
7:27

Dom jej drogą jest do Szeolu: co w podwoje śmierci prowadzi.