1Gdy za bliźniego ręczyłeś, mój synu, gdy za obcego ręką świadczyłeś - 2słowami swych ust się związałeś, mową warg własnych jesteś schwytany. 3Uwolnij się, uczyń to, synu, boś dostał się w ręce bliźniego: idź, biegnij i na bliźniego nalegaj; 4oczom swym zamknąć się nie daj, powiekom nie dozwól odpocząć; 5jak gazela wyrwij się z ręki, jak ptaszek z potrzasku ptasznika. 6Do mrówki się udaj, leniwcze, patrz na jej drogi - bądź mądry: 7nie znajdziesz u niej zwierzchnika ni stróża żadnego, ni pana, 8a w lecie gromadzi swą żywność i zbiera swój pokarm we żniwa. 9Jak długo, leniwcze, chcesz leżeć? A kiedyż ze snu powstaniesz? 10Trochę snu i trochę drzemania, trochę założenia rąk, aby zasnąć: 11a przyjdzie na ciebie nędza jak włóczęga i niedostatek - jak biedak żebrzący. 12Człowiekiem nikczemnym jest i nicponiem: kto chodzi z kłamstwem na ustach, 13oczyma strzela, szurga nogami, palcami swymi wskazuje; 14a w sercu podstęp ukrywa, stale przemyśliwa zło, jest podnietą do kłótni. 15Dlatego nagle zagłada nań przyjdzie: w mgnieniu oka zniszczony - i nieodwracalnie. 16Tych sześć rzeczy w nienawiści ma Pan, a siedem budzi u Niego odrazę: 17wyniosłe oczy, kłamliwy język, ręce, co krew niewinną wylały, 18serce knujące złe plany, nogi, co biegną prędko do zbrodni, 19świadek fałszywy, co kłamie, i ten, kto wznieca kłótnie wśród braci. 20Strzeż, synu, nakazów ojca, nie gardź nauką matki, 21w sercu je wyryj na zawsze i zawieś sobie na szyi! 22Gdy idziesz, niech one cię wiodą, czuwają nad tobą, gdy zaśniesz; gdy budzisz się - mówią do ciebie: 23bo lampą jest nakaz, a światłem Prawo, drogą do życia - upomnienie, nagana. 24One cię strzegą przed złą kobietą, przed obcą, choć język ma gładki: 25jej wdzięków niech serce twoje nie pragnie, powiekami jej nie daj się złowić, 26bo nierządnicy wystarczy kęs chleba, zamężna zaś czyha na cenne życie. 27Czy schowa kto ogień w zanadrzu, by nie zajęły się jego szaty? 28Czy kto pójdzie po węglach ognistych, a stóp nie poparzy? 29Tak ten, kto idzie do żony bliźniego, kto jej dotknie, nie ujdzie karania. 30Nie ma hańby dla tego, kto kradnie, by wnętrze napełnić, gdy głodny; 31a siedmiokrotnie zwróci złapany , wszystko, co w domu ma, odda. 32Lecz kto cudzołoży, ten jest niemądry: na własną zgubę to czyni. 33Chłostę i wstyd on tu znajdzie, a jego hańba się nie zmaże: 34bo zazdrość pobudza gniew męża, nie okaże litości w dniu pomsty, 35na okup za winę nie spojrzy, dary odrzuci, choćbyś je mnożył.
Wyszukiwanie

Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetu
Wczytywanie listy ksiąg ...







Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?