Biblia Tysiąclecia
Księga Przysłów 14:15
14:1

Najmędrsza z niewiast dom sobie buduje, własnoręcznie go niszczy głupota.
14:2

W prawości żyje, kto boi się Pana, człowiek dróg krętych Nim gardzi.
14:3

W ustach głupiego rózga na jego pychę, a wargi mądrych osłonią ich samych.
14:4

Gdzie wołów brakuje - tam żłób jest pusty, dzięki mocy wołów plon jest obfity.
14:5

Prawdomówny świadek nie kłamie, kłamstwa szerzy świadek fałszywy.
14:6

Szyderca próżno szuka mądrości, rozumny łatwo nabędzie wiedzę.
14:7

Od człowieka głupiego się odsuń: rozumnych warg tam nie znajdziesz.
14:8

Mądrością rozumnego - poznanie swej drogi, zwodzenie siebie - głupotą niemądrych.
14:9

Głupców zwodzi występek, u sprawiedliwych jest łaska.
14:10

Serce zna własną swą gorycz, obcy nie dzieli jego radości.
14:11

Rozwali się dom niewiernych, a prawych namiot zakwitnie.
14:12

Jest droga, co komuś zdaje się słuszną, lecz w końcu prowadzi do zguby.
14:13

Serce się smuci i w śmiechu, a boleść jest końcem radości.
14:14

Niewierne serce z postępków swych rade, jak z czynów swoich człowiek uczciwy.
14:15

Wszystko, co mówią, przyjmuje niemądry, a człowiek rozumny na kroki swe zważa.
14:16

Mądry się boi, od złego ucieka, a głupi się unosi, czuje się pewnym.
14:17

Człowiek porywczy popełnia głupstwa, a przebiegły jest znienawidzony.
14:18

Udziałem łatwowiernych - głupota, umiejętność wieńczy rozumnych.
14:19

Przed dobrymi źli chylą czoła, a występni u bram sprawiedliwego.
14:20

Ubogi niemiły nawet najbliższemu, a bogacz ma wielu przyjaciół.
14:21

Kto bliźnim gardzi - ten grzeszy, szczęśliwy - kto z biednym współczuje.
14:22

Czyż ci, co knują zło, nie błądzą? Miłość i wierność dla tych, co mają dobre zamiary.
14:23

Każdy trud przynosi zyski, gadulstwo - jedynie biedę.
14:24

Umiejętność jest wieńcem mądrych, koroną niemądrych - głupota.
14:25

Świadek prawdomówny ratuje ludzi, oszustwo rozszerza kłamstwa.
14:26

W bojaźni Pana jest pewna nadzieja, dla synów swoich jest On ucieczką.
14:27

źródłem życia jest bojaźń Pańska, by sideł śmierci uniknąć.
14:28

Chwała to króla, gdy naród liczny, ubytek ludu - to zguba władcy.
14:29

Łagodny - w rozwagę bogaty, porywczy ujawnia głupotę.
14:30

Życiem dla ciała jest serce spokojne, próchnieniem kości jest namiętność.
14:31

Kto ciemięży ubogiego, lży jego Stwórcę, czci Go ten, kto się nad biednym lituje.
14:32

Przez złość swoją runął niewierny, a prawy przy śmierci bezpieczny.
14:33

W sercu rozumnym jest mądrość, i pośród głupców powinna być znana.
14:34

Sprawiedliwość wywyższa naród, a czyn haniebny pomniejsza narody.
14:35

Rozsądnemu słudze król jest przychylny, a gniew budzi [sługa] bezecny.