Biblia Tysiąclecia
Księga Hioba 37:4
37:1

A na to drży moje serce, zda się, że z piersi wyskoczy.
37:2

Tego huku pilnie słuchajcie, grzmotu, co z ust Jego wychodzi.
37:3

Pod całym niebem latać każe błyskawicy, po krańce ziemi jej światło.
37:4

Potem nastaje huk straszny, to grzmot zesłał Wszechmocny; nie wstrzymał go, bo ciągle go słychać.
37:5

A Bóg cudownie grzmi swoim głosem, działając cuda niepojęte.
37:6

Śniegowi mówi: "Padaj na ziemię!", ulewie i deszczowi: "Bądźcie mocne!"
37:7

Ludzi zamyka po domach, by każdy rozważał Jego dzieła.
37:8

Zwierzęta zaszyte w kryjówkach nocują w swych legowiskach.
37:9

Burza przychodzi z komory, zima [nadciąga] z północy,
37:10

mróz dany z tchnienia Bożego i lodem ścięta powierzchnia wody.
37:11

Blask Jego chmury rozpędza, słońce rozprasza obłoki.
37:12

Tu i tam ono krąży, idzie, by spełnić zlecenia. Wszystkie nakazy [wykona] na całej powierzchni ziemi,
37:13

jako upomnienie czy łaska lub jako miłosierdzie wysłane.
37:14

Posłuchaj, Hiobie, zaczekaj! A cuda Boże zrozumiesz.
37:15

Czy wiesz, jak Bóg rozkazuje, jak świeci z chmur błyskawicą?
37:16

Czy wiesz, jak w powietrzu mgły wiszą? Te cuda są pełne mądrości.
37:17

Ubranie twoje gorące, gdy ziemia spoczywa bez wiatru.
37:18

Potrafisz z Nim niebiosa rozciągać, twarde jak lustro z metalu?
37:19

Poucz nas, co Mu odpowiedzieć, w ciemności nie możemy się bronić.
37:20

Czy trzeba Mu zgłosić: "Chcę mówić"? Musi Mu człowiek powiedzieć, że ginie?
37:21

Nie widać teraz światłości, jaśnieje poza chmurami. Zawieje wiatr i je rozpędzi.
37:22

Z północy przychodzi blask złoty, to Boga straszliwy majestat.
37:23

Wszechmocny jest - któż Go dosięże? Pełen potęgi, świętości, bogaty w prawość, nie w ucisk.
37:24

Stąd Go się ludzie lękają. Nie zważa na wszystkich mądrych sercem.