Biblia Tysiąclecia
Księga Hioba 29:8
29:1

Hiob tak dalej prowadził swą mowę i rzekł:
29:2

Kto dawne szczęście mi wróci, czas, kiedy Bóg mnie osłaniał, gdy świecił mi lampą nad głową?
29:3

Z Jego światłem kroczyłem w ciemności,
29:4

gdym lata jesienne przeżywał, gdy Bóg osłaniał mój namiot.
29:5

Gdy jeszcze Wszechmocny był ze mną, [gdy] moi chłopcy mnie otaczali,
29:6

nogi w mleku kąpałem, oliwa płynęła ze skały.
29:7

Gdy z bramy miasta wyszedłem, zająłem miejsce na placu,
29:8

widząc mnie usuwali się młodzi, starcy z miejsc powstawali,
29:9

książęta kończyli swą mowę i ręce kładli na ustach.
29:10

Szlachetny głos się uciszał, do podniebienia język przywierał;
29:11

ucho chwaliło mnie, słysząc, a oko godziło się, patrząc.
29:12

Bo ratowałem biednego przed możnym, sierotę, co nie miał pomocy.
29:13

Nędzarze składali mi dzięki i serce wdowy radowałem.
29:14

Zdobiła mnie dotąd uczciwość, prawość mi płaszczem, zawojem.
29:15

Niewidomemu byłem oczami, chromemu służyłem za nogi.
29:16

Dla biednych stałem się ojcem, pomagałem w sporze i nieznajomemu,
29:17

rozbijałem szczękę łotrowi i wydzierałem mu łupy z zębów.
29:18

Myślałem: "Skończę w rodzinie, będę miał dni niby piasku;
29:19

zapuszczę korzenie nad wodą, konary me rosa w noc zwilży;
29:20

cześć moja bez przerwy świeża, jak łuk, co stale jest giętki.
29:21

Cierpliwie mnie przecież słuchają, w milczeniu przyjmują mą radę;
29:22

po mnie już nikt nie przemawia, tak moja mowa w nich wsiąka;
29:23

wyczekują mnie jak deszczu, otwarli usta jak na wody wiosenne.
29:24

Uśmiecham się do nich - nie wierzą, nie dają zniknąć pogodzie mej twarzy.
29:25

Drogę wyznaczam, przewodzę, przebywam jak król wśród żołnierzy, jak ktoś, kto smutnych pociesza".